the dress.

sonuçta yine gelip şu halının üstüne oturuyorsam binlerce kilometre yolu tepmiş olmamın anlamı ne? en azından artık ten rengimle dalga geçmezler bir süre.

blonde redhead, heroine. bu aralar müziğe tahammülüm neredeyse sıfıra indi. tanıdık şarkılar duyarsam eğer göğsümün üstüne bir öküz oturuyor ve asla kalkmıyor uzun süre.

harekete geçmem gerekiyor ve nereden başlamam gerektiğini bilmiyorum. bir yıllık stajım işe dönüşmeyecek büyük ihtimalle ve içten içe böyle olmasını umuyorum ben de. başka şeyler yapmalıyım ama ne olduğunu bilmiyorum. bir şekilde para kazanmalıyım, eğer gerçekten taşınmak istiyorsam, gerçekten böyle bir şeye kalkışacaksam, ki hep belirlediğim zaman aralığı buydu kendimce, elime düzenli geçen bir para olmalı. ama o ofis üstüme geliyor, daha serbest, daha özgür olabileceğim bir şeyler bulmak zorundayım.

benim meselem hayatım boyu hep bu oldu belki de. özgür olmayı istemek ama bu konuda hiç bir şey yapmamak. rahat olan seni boğsa bile onu bırakacak cesarete sahip olmamak. sırf gelen tepkilerle uğraşmamak için bir şeylerden vazgeçmek ama eninde sonunda o tepkilerle yine de karşılaşmak. üzmemeye çalışırken üzülmek.

hayatın bokluğu bu zaten, fark ettiğin şeyler değiştiremeyeceğin şeyler olmak zorunda hep. daha yüksek not ortalamasına ihtiyacın olduğunu fark ettiğinde elinde diplomanın olması. o satın aldığın gerizekalı eşyaya hiç de ihtiyacın olmadığını fişine bakarken farketmek. onun seninle artık konuşmadığını, bunu kesinlikle ona anlatmalıyım dedikten sonra hatırlamak. o yüzden bu dünyada her halt icat edilir ama kimse bir zaman makinesi yapamaz. sistemi yıkacak şey budur çünkü.

*photo came from dodo in those beautiful old days.