paranoyak olmam takip edilmedigim anlamina gelmez.

hastalık raporu

2012-01-29T22:10:00.001+02:00

tüm bir haftasonu boyunca sınavlara girmek için okula gittiğim 2.5 - 3 saati saymazsak evden kafamı çıkartamadım. oturduğum yerde 15 dakikadan fazla sabit kaldığım hallerde uyumaya başlıyordum. burnum ve kulaklarım tıkalı, metrobüs teyzeleri gibi ahlayarak vahlayarak yürüyorum, aldığım ilaçların sayısını unuttum ve içimden bir ıhlamur ağacı çıkmasına yetecek kadar çok ıhlamur içtim. cumadan bu akşam üstüne dek de bir rulo tuvalet kağıdı bitirmiş bulunuyorum.

annemin özel ıhlamur tarifini ve görkem'i bambi'de işe sokacak kadar şahane meyve suyu karışımını ise sizlere büyük bir kıyak yaparak burada açıklıyorum:

ıhlamur diyerek özet geçtiğimiz içeceğimizde ıhlamur, elma dilimleri, ayva dilimleri, çubuk tarçın ve karanfil taneleri var, hiç bir içeceği şekerle içmeseniz bile (like me) şifa verme işleminin tamamlanması amacıyla içine bir adet şeker atılıyor.

görkem'in meyve suyu karışımı ise şu şekilde: 2 portakal, 1 greyfurt ve yarım narın suyu sıkılır ve aradan beş dakika dahi geçmeden tamamı (kesinlikle tok karnına, yoksa mideniz kendi asiti içinde boğulabilir) içilir.

ayrıca buradan a-ferin sinus için bilim ilaca, advil için de pfizer'e özel teşekkürlerimi iletmek isterim. you guys rock. cv'mi isterseniz mailim sağda.

bu çirkin yazıyı neden yazdın derseniz de behzat ç'nin başlamasını bekliyorum ve uyumamak için bir şeyle oyalanmam gerekiyordu. bu yazı ve şu video o işe yaradı. videoyu nereden bulduğumu ise hiç sormayın.

carmen

2012-01-27T23:14:00.001+02:00

grip kollarını açmış beni bekliyor. yarın dört finalimi vereyim sonra ne isterse. yataklı yorganlı hasta olmadım bu kış eksik geçmek olmaz.

lana del rey albümü nihayetinde çıktı. diet mountain dew'a yeniden düzenleme yapmış bi hiphop tınıları bi bişeyler. ayrıca blue jeans'in başındaki papaz konuşması gitmiş. shame on you lizzie.

buralarda yokluğumun en büyük sorumlusu da ohlife. kusma şeklinde yaz taktiğiyle çok harika pasajlar elde ediyorum, yaş 14, çok heyecanlıyım bugün yine bana mesaj attı şeklinde. farz-ı mahal.

gerçek dünyaya geldiğimizde ise, bir rüya çift daha başgöz edilmek için ilk adımını attı. sedefbazım ile numan için hazırlıklar başlasın, bu defa nikah şahidi olmadan bırakmaya niyetim yok ve sedef duymasın ama içten içe keşke bu düğün izmir'de olsa diyorum.

ders çalışmaya geri dönmem lazım, boğazım ağrıyor, milano metrosunda grev varmış bir de.

calm like you.

2012-01-24T23:11:00.002+02:00

uzaklaşmış gibiyim ama aslında değilim. temel yaşamsal fonksiyonlarıma küçük parçacıklar ekleyip kenar süsleri yapıyorum. haftasonu finallerime giriyorum, 8 haftadır tuttuğum rengarenk notları, molekül çizimlerini ıvırı zıvırı üşenmeden ofiste yüksek çözünürlükte tarayıp pdf'leyip yüksek lisans grubuna gönderdim ama kendim daha çalışmaya başlamadım.

codependency sendromum nüksediyor olabilir, birazcık ondan endişeliyim. bundan biraz bahsetmek istiyorum aslında, yukarıda bahsettiğim hareket bile bir cd örneği bence, insanların takdirini / sevgisini kazanmak ya da kazandığım sevgiyi muhafaza etmek için mi yapıyorum yoksa o kadar iyi ve tatlı bir insanım ki, şu yaptıklarıma bak demek ve egomu beslemek için mi bilmiyorum. muhtemelen ikisi birdendir. peki neden bu durumun bilincindeyim? bilincindeysem hala yapmaya neden devam ediyorum?

yıllar boyunca (yaklaşık 5 yıl diyebilirim) hayatımda en yüksek noktaya koyduğum (ve aslında hala normal seviyeye getiremediğim) birisi için sadece kurulu düzeni değiştiğinde ve geleceğiyle / yaşamıyla ilgili endişeleri yükseldiğinde konuşulacak bir terapist haline gelmişim. bugün çok açık şekilde gördüm bunu. benim onun kendine olan güvenini tazeleme ve yaşamına dışarıdan bakan bir göz olmasına yardımcı olma görevim var. bunları ona sağlıyorum, karşılığında beylik bir kaç diyalogla benden yüzeyselce bahsediyoruz ve ondan sonra bir sonraki travmaya kadar elveda.

bu feel good seanslarının çoğu zaman benim ufak heyecanlar yaşadığım zamanlara denk gelmesi de ayrı bir enteresanlık.

ohmy.

2012-01-21T23:58:00.002+02:00

octopus' garden

2012-01-20T23:31:00.002+02:00

şu anda 3d national geographic izliyoruz, bir tane gözlüğümüz var evde ve koca anne baba kardeş çocuk sırayla gözlüğü takıp saçma sapan "vaooovvv, ohaaaa, üstüme geliyor anam anam anam" tepkileri veriyoruz. dışardan biri görse bizi baya eğlenirdi sanırım.

insan kendini ne kadar tanıyabilir? ben böyle bu aralar kendimi hiç tanımadığımı düşünüyorum da.

öyle yani.

january feels weird

2012-01-20T00:44:00.004+02:00

bu ara hakkını vererek yaptığım tek şey müzik dinlemek. kulaklıklarım en yakınım. baslar beynimi sarsıyor, bateriler dişlerimi gıcırdatıyor, cayır cayır gitarlara tapıyorum.

yine playlist yapasım geldi o yüzden de. becerebildiğim tek şeyi yapayım en temizi.

january feels weird from bonaluram on 8tracks.

lithium

2012-01-17T01:08:00.003+02:00

bu blogun bir adet joseph gordon levitt fan page'i olmasına çok az kaldı sanırım.

cinnet.

2012-01-16T22:42:00.001+02:00

merhaba,

ben istanbul şehrinin anadolu yakasında çalışıp anadolu yakasında ikamet ediyorum.

bugün ofisten 18.00'da çıkıp servise bindim, eve 21.05'te girdim.

sebebi bin yıldan uzun bir süredir bu coğrafyada kış mevsimlerinde yaşanan kar yağması olayıydı.

bu kadar.

teşekkürler.

niye film izleyemiyorum?

2012-01-15T01:14:00.001+02:00

bu ara kafayı film izlememe olayına taktım ya, az önce geowyns'in gönderdiği liste de üstüne tuz biber oldu. altyazı dergisi en iyi filmler seçilsin diye 2011'in vizyon listesini yayınlamış. izlediklerimin listesini aşağıda veriyorum. ingilizce isimlilere verilen gerzek türkçe isimleri sildim bu arada.

1. Friends with Benefits --- evde
2. Love and Other Drugs --- evde
3. Blue Valentine --- evde
4. Behzat Ç. Seni Kalbime Gömdüm --- sinemada
5. Never Let Me Go --- evde
6. Crazy, Stupid, Love. --- evde
7. Harry Potter And The Deathly Hallows: Part 2 --- sinemada
8. İmkânsızın Şarkısı (Noruwei No Mori) --- film festivalinde
9. Made in Daggenham --- film festivalinde
10. Küçük Beyaz Yalanlar (Les petits mouchoirs) --- film festivalinde
11. Midnight in Paris --- evde
12. Black Swan --- evde + film festivalinde
13. Last Night --- film festivalinde
14. Sucker Punch --- evde
15. Cherrybomb --- evde
16. Yağmuru Bile (También La Lluvia) --- film festivalinde
17. The King’s Speech --- evde

gerçekten sefalet.

bunun dışında neler izledim düşündüm,

candy

50/50

10 things i hate about you

submarine

kimbilir kaç defa (500) days of summer

the social network'ün yarısı (moviemax'te)

sandra bullock'un oscar kazandığı amerikan futbolu konulu film şu anda ismini google'lamaya feci üşendim

(blind side olabilir)

-ne yazık ki- eat, love, pray (yine moviemax)

easy a

alice in wonderland

galiba bu kadar.

bu sene yüz tane falan film izlemeliyim. yarından başlayarak hadi bakalım.

i wanna

2012-01-14T23:55:00.002+02:00

anamız bacımız izliyor, ne öyle mucuk falan!

2012-01-13T10:57:00.001+02:00

bi de sonuna smiley koymuş seviyesiz.

ofisinden evine evindenofisine giden kendi halinde bir genç hanımefendi olduğum için (duy da inanma)en büyük eğlencem jenerasyonumun diğer üyeleri gibi diziler tabii ki de. busezon düzenli izlediklerim masallar diyarı once upon a time, zooey deschanel’ehasta olma seansı olarak adlandırabileceğimiz new girl, yılların bağımlılığıgrey’s anatomy ve tabii ki glee.

şimdi korkmayınız, bu okültür sanat bloglarında okumaktan gına getirdiğimiz (gına getirmek? kınagetirmek? whatdafuck is gınaallasen?) bir haydi dizileri tanıtalımyazısı değil. tamamen çemkirik amaçlar içerecek ve güzelce atarımızı yapıp spa+ masaj rahatlığına kavuşaraktan adeta pamuk gibi terk edeceğiz sayfayı.

dün akşam televizyonkarşısında çaresizce sunum hazırlıyorum diye kendimi kandırırken muck denenrezalet, sefalet ve pespayeliğin ikinci bölümünün son 10 dakikasına maruzkaldım.

açtığım sahnede idealistve insancıl ve çok tatlı ve çok cici ve yıvış yıvış yapmacık her ne varsahepsinin temsilcisi öğretmen rolünde azra akın çok sevdiği ve inandığıöğrencilerine her şeyin çok mükemmel olacağını beyan ediyordu. kendi kendimehasiktir lan kadın hayatın sırrını çözüp verdi galiba öğrencilerin eline, nasılher şey mükemmel olacakmış öğreneyim ben de diye izlemeye devam ettim. birçakma türk dizisinde kurulan cümlenin gerçekten bir anlam içerdiği yanılgısınadüşmem tamamen benim denyoluğum olabilir ama hatun kendinden öylesine emindi kihipnotik bir etkiye kapılmış dahi olabilirim.

sahne burada bitecekkendar kotlarının altına bootielerini geçirmiş kız öğrenciler ile ağı düşük bolpantolonları ile umut sarıkaya’nın deyimiyle komikli üniversiteli genç tişörtügiymiş erkek öğrenciler gülümseyerek koreografileri gereğince sahneyesırtlarını dönüyorlar ve sahnenin bitmediğini tam tersine her şeyin yenibaşladığını anlıyorum.

sonra gösteri mi neyseartık onun yapılacağı salona dört kişi giriyor, jüri olduklarını tahminediyorum. içlerinde bir adet kel, bıyıklı ve insanlık tarihinin en itici veyapmacık (güya) feminen erkek taklidini yapan yaratık, bir tane deri taytgiymiş ve can’ın deyimiyle tarkan beresi takmış kadın (ki o tarkan beresi değilkenan doğulu beresidir ama o ayrı mesele) ve iki tane de özelliksiz tip var.

devamında dün akşamdanberi yaşadığım travmanın tek müsebbibi o korkunç koreografi ve pileybekbaşlıyor. ilkokul çocuklarına sene sonu gösterilerinde yaptırılan, hepsisahnede görünebilsin de cadaloz analar, kodaman babalar arıza çıkartmasın diyeorganize edilen o korkunç danslardan biri yapılıyor. güya aynı anda da tümdansçılar teoman’ın papatya şarkısının iğrenç bir versiyonunu söylüyor amanedense vokal tek ses!!?!

derler ya arayan mevlasınıda bulur belasını da diye, çok zahmetler vereceğim, glee behind the camerafalan diye şu mübarek youtube’dan bir aratın, bir bakın elemanların stüdyoçalışmalarına, koreografi çalışmalarına falan, bir bakın hepsinin nasıl götüçıkıyor, bizim 40 saniye izleyeceğimiz şarkı sahnelerini çekmek için. bir de sözlüktefalan şarkı sahnelerini hızlı geçtiğini söyleyen insanlar var ki onları direktolarak uğurkan erezli’ye havale ediyorum.

bu kendini çok akıllısanan muck ekibi ise, hacı tamam haydiçekiyoruz, yapın işte kafanıza göre bir şeyler demiş, çekmişler, olum manyaksahne oldu, bunun sonunu da uzun süreli bakışma üstüne sebepsizce birbirinedalan ergen elemanlar sahnesiyle bitirelim, kızlar da çığlık falan atsın bittigitti işte şahane oldu demiş ve ikinci bölüm de burada bitmiş.

ben sayıları çok da fazlaolmayan hard-core glee fanlarının bir temsilcisi olarak (bu hakkı da kimdenaldıysam artık) kendimi feci derecede hakarete uğramış sayıyorum. bunu mukakalayacaksınız bize ha bu mu yani?

ibret-i alem olsun diyevideonuzu koyup ifşa edecektim sizi mucukçular ama video bulmaya yetecek kadarsabredemedim. müzik umutları cesaret de kanatlarıymış. bak hala konuşuyor yaa!

biterken not: çemkiriksiparişleriniz alınır, bir hafta içinde değerlendirilir, gereği yapılır.

50/50

2012-01-12T01:08:00.003+02:00

challenge

2012-01-10T23:54:00.001+02:00

bu ara istikrar gösterdiğim tek konu instagram'daki 30 günlük photo challenge.
challenge kelimesine de bi türkçe karşılık bulmak lazım.

ins kino

2012-01-09T23:34:00.001+02:00

bugün eda ve can ile görevliler hadi kasa kapanıyor diyene kadar diyenar'da dvdlere bakıyoruz, eda bana test yapıyor onu izledin mi bunu izledin mi diye ve ben bir sürü şeyi izlemediğimi acı bir şekilde fark ediyorum.

bundan sonra (AidaSalem'in film izleme disiplinine de uzuuun zamandır özenmemden yola çıkarak) haftada minimum 3 film limit koyuyorum kendime.

dvd rafıma baktım, elimde izlenmemiş 13 adet filmim var. indirip de henüz izlemediğim filmleri hiç saymak bile istemiyorum zira moralim bozuluyor.

bu hedefimi spor hedefimle de bağdaştırarak, haftanın 3 günü spora gidip dönüşünde de film izleyerek bir disiplin sağlayabilirim.

günde 10 saat çalışmak ne kadar ne kadar ne kadar boktan bir şey. ne çok şeyimi çalıyorlar ya. para için zamanımızı ve ilgi alanlarımızı satıyoruz galiba. tabii ilgi alanlarıyla ilgili işler yapanlar tam bu yüzden çok şanslı zaten.

neyse o tren çoktan kaçtı daha hala çırpınmak da komik kaçıyor.
ben, durmadan aynı şeyleri ısıtıp ısıtıp buraya getirmekten sıkıldım, kimbilir okuyan birisi nasıl bayılıyordur.

neyse evet, üç film.
belki sinemaya gitmeye bile başlarım yeniden.

yarın iş var.

2012-01-08T23:46:00.001+02:00

mert'e sevgilerle.

sevimli misiniz?

2012-01-07T23:56:00.002+02:00

lagoon

2012-01-05T17:37:00.003+02:00

somut bir sebebi olmayan bir hafiflik var üzerimde. az önce bir doğum günü kutladık ofiste, meyveli pasta yedim. pastadaki ananaslardan olabilir. ya da deryik’in kasabian aşkımızın bizi birleştireceğini düşünerek arkadaşı ezgi ile twitter’da buluşturmasından olabilir. müzik dinleme konusunda ukala ve takıntılı olduğumu düşünen insanlar bunu da görsün, music makes the people come together işte, madonna’ya inanın. bir de ezgi’nin de dediği gibi, deryik, connecting people.

somut sebebi olmayan hafifliğimin başka sebepleri de olabilir. yeni başlangıçlara inanmak gerektiğini düşündüğüm için, kısa bir sure sonra durmadan kargoyla komik, saçma, alakasız ve ucubik ne varsa göndereceğim bir adres olacak olmasından da olabilir (olmak fiilinin ırzına geçmek). hayır ne ağlaması, uydurmayın, bilgisayara baktığım için lensim battı. kim uyduruyor böyle şeyleri bilmem ki.

uzun zamandır iş konusunda sıkıntıda olan bir başka arkadaşımın yakın zamanda çin’e gideceğini öğrendim bugün, tam istediği alanda, istediği sektörde ve sektörün en ciddi şirketlerinden birisiyle skype üstünden yaptığı görüşmeden sonra 6 aylık bir sözleşme imzalamış. çok yakında pekin’e gidiyor. cesaret ve sab(ı)r eden için aslında rutin diye bir şey yok. kusura bakmayın da insanın çin’de rutin bir hayat süreceğine kimse inandıramaz beni yani. çin yahu! hepsi birden zıplasa dünyayı yörüngeden çıkarırlar bilmiyor musunuz olum! bu arkadaşım zamanında ne yapacağını bilmeden kalkıp new york’a da gitmişti beni kıskançlıktan çatlatarak, bilmem kaç ay bir barda çalışıp master parasını biriktirmişti. sonra da gidip londra’da o parayla istediği okulda master’ını yaptı.

aslında burada mazeret bulmak da çok kolay o bir erkekti onun için her şey daha kolay olmuştur diyebilirim. ama yalan, bunu sadece kendim yapamadıklarım için içimi rahatlatma amacıyla söylerim. gerçek böyle değil, kadını erkeği yok bu işin, cesaretin kadını erkeği olmaması lazım, göze almakla ilgili olabilir, eşyaya bağlanmamakla ilgili olabilir.

işte bu arkadaşım için de çok mutluyum bugün sanırım. annem hep der insanlar isimlerinin kaderini yaşar diye, boşuna özgür koymuyorlar çocuklarının isimlerini anneler babalar tabii ya.

ayrıca bunu da belki kafa sesimin dışında ilk defa söylüyorum ama benim kendi adıma da hala umudum var. sabit kalmayacakmışım gibi geliyor, sanki bekleme dönemindeymişim gibi (ah elif şafak olsaydı şimdi burada ne güzel bir araf aforizması patlatırdı, benim kalemim yetmez ki). ne istiyorum ne yapacağım bilmesem de bunu hissetmek kimi zamanlarda önümde bir umut olmaya yetiyor. bir şeyler yapacaksın, az sabret mırıl mırıl içimden böyle diyor.

işte böyle.

bugünün bi şarkısı olsun o da bu olsun.

sneak peek

2012-01-04T23:55:00.001+02:00

üzüntü ve muz kabuğu

2012-01-03T23:40:00.001+02:00

ben bugün üzgünüm. bencilce üzgünüm ama bir yandan da avcumda pırpır eden kalbini hissettiğim minik civcivi güvenli, huzurlu kümesine yerleştiriyor gibi hissediyorum. elimde sıcaklığını çok özleyeceğim ama iyi bakılacak, huzurlu olacak ve bunu bilmek uzun zamandan sonra içimi ferahlatıyor.

rasta

2012-01-02T23:37:00.003+02:00

yılbaşı akşamı, apartmana girmiş olan eda, can, mert üçlüsünü karşılamak üzere dodo palace'ın kapısının önüne çıkmış heyecanla bekliyordum. merdivenlerden ayak sesleri geliyor, karşıma çıkan eli kolu dolu ilk kişiye sevgi dolu bir karşılama yapıyordum: "aman efendiiiiiiiiim kimler gelmiş, hoşgelmiş!!!"

elleri kolları dolu, saçları rastalı çocuk ise suratında 'yazık manyak herhalde, yılbaşı gecesi tek başına kalmasın diye almışlar eve, baksana zaten saçlara' diyen gülümsemesiyle kapıyı transit geçerek üst kata çıkan merdivenlere yöneliyordu.

arkasından eda elinde dev kısır tepsisiyle merdivenleri çıkarken arkamda duran dodo gülme krizinden iki büklüm olmuş halde misafirlerini karşılıyordu.

unutma beni rastalım :kıps

2000 yılı tam 12 yıl önceydi**

2012-01-01T23:52:00.000+02:00

yılbaşı akşamının çıkan kısmının özeti: efsanevi güzellikte topik, kestaneli pilav, hindi, otlu peynir, humus, vampir dişi jelibonlar, jägermeister, heineken ve şampanya birinci grup.

sadece erkeklerde olur, penis, oha o değil be, adem elması, hayır o da değil ağaç neyle kesilir, testere, hah onunla birlikte düşün, testis?, ahahah oha o da değil testesteron beeee!

arkadaş toplantılarının kanayan yarası tabu. ama yılbaşı edisyonu, 3 pas'a tüm ekibe shot. yasaklı kelime söylemeye yine tüm ekibe shot.

twister anlarını hızlıca ileri sarmak faydalı olabilir.

sonuçta tüm geceyi şöyle özetleyebiliriz

**can you fucking believe it?!

2011'de kafayı hangi şarkılara taktık tekmili birden tam liste

2011-12-31T00:35:00.000+02:00

geçen yıldan kalma yılın şarkıları listesi geleneğime bu yıl da sahip çıkmaya karar verdim. geçen sefer aylara göre yapmışım listeyi bu defa top 10 (sayıyı şu anda attım kafadan, artabilir - azalabilir) gibi bir şey yapayım diyorum.

racon geriden saymak biliyorum ama bunlar benim evlatlarım gibi, birbirinden ayıramam o yüzden sıralama yok sadece listeleme var. bu arada şarkıların 2011 yılında çıkan albümlerden olacağını iddia etmiyorum, tamamen kendi dinleme hallerime göre listeliyorum. of düşündüm de biraz sıkıntı bu iş ya. neyse hadi bakalım başlıyoruz.

- mumford and sons - little lion man: tam şu anda da dinlediğim. bu şarkı tam olarak şu anın temsilcisidir: bu yıl başardığım en kritik işlerden biri olan araba kullanma maceramda sona gelinmiş, tek başıma işe gidecek kıvama gelmişimdir, sabahın köründe radyo eksen açık halde tem'den işe giderken (o kadar erken ki yol bomboş) bu şarkı başlar, sesi tam kelime anlamıyla köklerim ve höyküre höyküre 'and it was your heart on the line, i really fucked it up this time didn't i my dear?' söylerim, ciğerlerim patlar. dünyanın en mutlu insanıyımdır o anda.

- büyük ev ablukada - havadar: şubat ayı dolaylarında hayatıma giren büyük ev ablukada insanlarının kayıtlarını sömürdüm ama en çok hissiyatıma tercüman olan, havadar, her seferinde samimiyetsiz miyim yoksa kel miyim diye sorgulattı beni. evet.

- athena - ben böyleyim: coca cola reklamı diye çıksa da her sabah serviste dinleyip gelen yazla birlikte güzel şeylerin olacağına inanma yardımcısı, venedik'te otelde yatağın üstünde zıplama şarkısı, geçer zaman, böyle de geçer dedirtgeci. kaybetsem de üzülmem asla ne de olsa.

- datarock - catcher in the rye: adidas all originals party'de hayatımıza giren kırmızı eşofmanlı amcaların mükemmel şarkısı. meğersem önceden radyo eksen'de dinlemiş olduğum şarkı. eda'yla dans etmekten sonrasında üç gün yürüyemediğimiz parti. can ve pelvic thrust.

- kasabian - days are forgotten: kasabian albümünde hiç bir şarkıyı diğerinden ayıramıyorum ama itunes istatistikleri en çok dinlediğim şarkının days are forgotten olduğunu söylüyor, pozitif bilimlerden destek alan her iddia bizim için gerçektir!!!!!!

- the kooks - junk of the heart (happy): rock'n coke'tayız, güneş tepede, üzerimize buz gibi sular sıkılıyor, güzeliz, havalıyız, mutluyuz, genciz, pazartesi yok, iş yok. kışın ortasındaki yazsın kooks.

- feist - the bad in each other: bu şarkıyı ben yazmalıydım ulan diyorum her dinlemede. baştaki o davullar dişlerimi gıcırdatıyor kıskançlıktan. hayret bişey.

- adele - someone like you (acoustic) : tumblr'da bir gif var hani (aşağıya koyuyorum ama gif şeklinde çıkar mı bilmem) bu gif bu şarkının bir saniyelik özeti işte. adele ama nasıl bir öküzü sevdiyse artık adam sonradan seni terk etmeseydim bu albümü yapamazdın bana para vermen lazım diye kızcağızdan para istedi. mallık da parayla değil işte (acaba sigarayı çiçekle sansürlese miydim?)

- adele - love song: bu cover öyle bir cover olmuş ki beğenmeyenin alnını karışlarım, robert smith gelse yürü git işine lavuk derim. o denli.

- [last but not least] mark ronson feat. amy winehouse - valerie : amy öldükten sonra, glee'de santana coverladıktan sonra bende bir valerie sevdası oldu. her gün dinlemeden duramıyorum. siz de dinleyin siz de sevin. herkes sevsin. amy'ye de dua edebiliriz opsiyonel olarak.

bunların dışında (geçen sene de belirttiğim gibi) all times classics regina spektor, the smiths, morrissey, beatles, arctic monkeys, national, the strokes ve last shadow puppets kategori dışı. yani onların olmadığı bir müzik dinleme deneyimi söz konusu bile değil. abartırım ve bunu yapmaya bayılırım.

2012'de şubat 29 gün olacak.

o kadar.

not: şarkıları dinlemek isteyen ve buraya kadar okumaya da sabretmiş pıtırcıklar için de elceğizlerimle hazırladığım fizy playlisti burada. ismi de 2011 is my girl.

büyük ev ablukada'nın istediğim havadar kaydı bu değildi, kooks'un albüm kaydını bulamadım tatlı bi konser kaydı var ve feist the bad in each other'ı bulamadığım için yerine harika secret heart cover'ını koydum. memnuniyetlerinizi dostlarınıza, şikayetlerinizi müessesemize.

müessese yazmak ne kadar zormuş valla.

little lion man!

2011-12-30T23:30:00.002+02:00

gerçek yeni yıl havasına bugün girdim galiba. ofisteki kokteyl çok şıktı, yemekhaneye kokteyl masaları koymuşlar, her masanın üstünde son derece hoş çiçek aranjmanları vardı (her ne kadar bir ara petek çiçekleri dip sosa batırıp yemeyi düşünse de) şarap tatlımsıydı ve çok severek içtim. ayrıca dün gece giysi dolabımın önünde çöküp cinnet getirmiş olsam da kıyafetlerim de fena değildi. kanepeler ve abur cuburlar da çok başarılıydı.

üstelik bir saat erken çıktık ofisten ve normalde servise binmem gereken saatte ben koton'da yılbaşı için elbise deniyordum.

eniveeeyyysssssss, sıkılmayalım!

şunu izleyelim

bu ikisi evlenmeli, bi sürü minik hipster bebekler yapmalı
kız bebekler kahkülleriyle doğmalı ve erkek bebeklerin kafam kadar gamzeleri olmalı
kesinlikle evlenmeliler
kesinlikle

bazen esintili

2011-12-28T22:59:00.000+02:00

göksel'e geri dönüş oldu durup dururken nedense.

hülyaya daldım, gezdim dolandım. deli cesaretimle ne işlere karıştım.

hayatı kesikli yaşamak ne acaip şey. dün başka bir yıldı bugün başka bir yıl demek.
aslında güzel, ders çalışmak için saat başlarını bekleyen jenerasyonuz biz. annelerimiz de saat on biri beş geçince hadi yavrum saat on iki oldu der zaten.
spora düzenli gitmek için yeni yılın başlamasını bekliyorum mesela. iyice boşladım, gitmedikçe gitmek zorlaştı.
en çok kendime söz geçirmekte zorlanıyorum.

olmaz diye bir şey yok, imkansıza inandım.

yeni yılda şu olacak, bu olacak diye bridget jones'luk yapmak istemiyorum.
yıl muhasebesi yapmak da istemiyorum. kesikli yaşamak istemiyorum.
hayatımız sürekli, her şey birbirinin üstüne geliyor.
o gün x'i yapmasaydım bugün y olmazdım.
o gün a'ya bunu demeseydim bugün b olmazdı.

insanın en çok derdi kendinden çekmesi ne acaip.
yasemin mori yeni albüm yaptı.
kesmeşeker de yeni albüm yapmış.

birini dinleyeceğim, diğerini dinlemeyeceğim. tamamen kişisel sebeplerden.

not: göksel de 2012'de yeni albüm çıkaracakmış.

no this has nothing to do with my hormones

2011-12-26T23:41:00.002+02:00

kaybet, bul, şükret. eat, pray, love çakması, yakında sinemalarda.

2011-12-24T22:09:00.001+02:00

aralık ayının başında, sedef'in bana bizim şirkette işe girdiği zaman hediye ettiği ucunda minik sembollerin olduğu bilekliğimi kaybetmiştim (charm bracelet diyor ecnebiler hani) hatta tam sürpriz doğum günümün olduğu gün daha sürprizden haberdar değilken ben, dodo'ya alakasız bir şeyden bahsederken bileğime bakıp yerinde yeller estiğini gördüğümde ikimiz de çok üzülmüştük. sonra ben ofiste idari işler sorumlusuna haber verdim, kayıp bir bileklik gelirse benim olabilir diye ama aslında hiç umudum yoktu, dışarıda bir yerlerde düşürdüğümden baya emindim. aradan üç gün geçmeden haber geldi, bilekliğimi bulmuşlardı. ne kadar sevindiğimi anlatamam. gevşeyen bağlantı yerini düzelttim ve hiç çıkartmadan takmaya devam ediyorum.

bugün de yağmurlar fırtınalar, haftasonu kar bekleniyor şamataları yüzünden ve ders çıkışı caddeye gitmeyi planladığım için arabamı almadım taksiyle gittim okula. okul çıkışı taksiye binerken şemsiyem yere düştü, aldım ve bindim. tam e-5'e çıktığımız anda telefonumun yanımda olmadığını fark ettim, taksinin gelmesinden iki saniye önce okulun güvenliğinin hemen önünde telefonda konuşmuştum, okuldan da fazla uzaklaşmadığımız için adama geri dönelim dedim. aksi gibi de cebimde çok az para vardı muhtemelen git-gel taksi masrafına yetmeyecekti ama bankamatik'te dururuz, para çekerim diye düşündüm. şoför de bu arada bana telefonunu verdi, biz okula ulaşana kadar siz arayın hanımefendi, güvenlik aldıysa da açar, geliyoruz dersiniz dedi. ısrarla arıyoruz, çalıyor ama açılmıyor, döndük geldik tekrar okulun önüne. güvenliklerle her yere bakıyoruz yok, deli rüzgar ve kar var ben okulun turnikelerinin önünde deli gibi telefonumu arıyorum. bu arada da şoför telefon numaramı aramaya devam ediyor. güvenlikler tam güvenlik kameralarına bakalım derken telefon açıldı ve şoför telefonu açan adamla konuşmaya başladı.

beyefendi telefonu almış, işe gitmek üzere binmiş minibüse pendik'e doğru yola çıkmış. şoför (günün adamı kesinlikle, başına hep güzel şeyler gelsin inşallah) telefonda adamı bir güzel korkuttu, bak kardeşim o telefonun sahibi bu okulun dekanı, çok mühim bi insan almamız lazım telefonu, başın derde girmesin falan diyor. adam muhtemelen telefonu kapatmayı beceremedi ya da gerçekten niyeti kötü değildi günahını da almayayım.

neyse adam diyor ki şoföre ben telefonu sana vermem, sahibine veririm, pazartesi bulsun beni alsın diyor, şoför delirdi orada, ne pazartesisi kardeşim, hanımefendi sabiha gökçen'e gidecek buradan, uçağı var, yurt dışına gidecek şimdi diyor, ben aldım telefonu, beyefendi neredesiniz, geliyoruz, alacağız sizden telefonu dedim, adamın ne dediği katiyen anlaşılmıyordu, şoföre geri verdim telefonu o adamı pendik köprüsünde beklemeye ikna etti bir şekilde, şoför bir an bile tereddütsüz bindi arabaya, çıktık yola baya pendik'e gidiyoruz. ben o kadar eminim ki adam gelmeyecek, telefonu falan da getirmeyecek, yol boyu aramaya devam ettik ama adam artık açmıyor telefonu. köprünün altına geldik, şoför indi, gelen her minibüsün kapısına gidip inenlere soruyor, ben tamamen umudumu yitirmek üzereyken şoför abartmıyorum resmen parlayan gözleriyle adamı işaret etti bana, adam cebinden telefonu çıkartıp, sizin galiba dedi.

suratında müstehzi sırıtışı, dekan olayının orada palavra olduğunu anladı tabii. 25 yaşındayım ama hala 15 yaşında gibi gözüktüğüm adamın da gözünden kaçmıyor. adama teşekkür ettim, saçma bir şekilde elini bulup sıktım, biraz duraksadı sanırım para falan vermemi bekledi. iyi niyetinden pek emin olamadığım için de böyle bir şey yapmadım. sonuçta telefonu okulun önünde bulmuşsan oradan birinin düşürdüğü bellidir, alıp pendik'e gitmezsin, orada duran güvenliklere verirsin olur biter.

şoförle maceramızı konuşa konuşa eve geldik, adama yol boyu ne kadar dua ettim, hala iyi insanlar var gerçekten bunu görmek bile yeter aslında. eve yakın bir yerde bankamatik'ten para çekmemi de bekledi, telefonda babam aradığında olayı anlattığımda yaşadığı paniğe bile üzüldü, keşke anlatmasaydınız endişelendi şimdi boşuna diye. kendi başından geçen komik bi dolandırılma hikayesini anlattı, siz üzülmeyin alamasak bile ben bu işin peşini bırakmazdım, şahit olurdum size, savcılığa giderdik dedi.

ayaküstü senaryo yazma yeteneğine de hayran kaldım, on saniyede dekan oldum, yurt dışına bile gittim helal olsun. o kadar gerizekalıyım ki ama adamın ismini sormak aklıma gelmedi. iki tane çocuğu varmış, hatta telefonunun ekranında fotoğrafları bile vardı, onlara hediye alsın diye taksimetrenin yazdığının azıcık üstünü verdim ben de aklıma başka bir şey gelmeyince. okulun orada bir tane taksi durağı var zaten, nasılsa kim olduğunu da öğrenirim diye düşündüm içimi rahatlattım.

taksi şoförü şansın, kısmetin bol olsun senin de. umarım her zaman en az kendin kadar iyi ve alçak gönüllü insanlara denk gelirsin. sen olmasan ben hayatta bu işi beceremezdim, o telefon da o acaip adamın elinde hiç olur giderdi.

işte böyle. noel gününe yaraşır didaktik, muhafazakar, hollywood aile filmleri misali bir kaybet - geri bul - şükret hikayesinden sevgiler.

bizim hala umut'umuz var.

2011-12-23T17:29:00.002+02:00

dün akşam umut ocakbaşı'nda en gürültülü en süper en çok eğlenen ve en çok kaloriyi alan (bakınız atom) grup bizdik. çöp şişimi yiyemedim ama olsun.

not: soner kimdi ya?

bellatrix'le sonunda kavuştuk. kendisi ses tonumu enteresan buldu, hayalinde bana daha ince bir ses vermiş. ben de kendisinin kelepçe kolyesine hasta oldum. alıcam, takıcam, itinayla pişti olucaz.

bunlara yorum gerekmiyor. portakala dikkat. ilkerb ise mülayim adam. libya çok bozdu bu çocuğu çok.

rakı bardağımı da çatlattım. nazar çıktı nazar. illum.in.ati'nin nazarı varmış sanırım üstümde, üçgen şeklinde çatlatmam ondan olsa gerek.

isim: atom

içerik: muz, bal, ceviz, kaymak.

masada 8 kişiydik ve bundan iki tabak geldi. bitirdik. başka bir şey demek istemiyorum.

ekibin geri kalanının fotoğraflarını çekmemişim, bir de o kadar plan yaptık aslı'yla, çok fotoğraf çekelim diye falan ama. pehey. haftaya perşembeye gerisi artık.

anarchy

2011-12-22T12:32:00.002+02:00

hipster deklarasyonu

2011-12-20T16:26:00.003+02:00

çok feci inspired by utkulardan eda,

hipster deklarasyonu

ben, hipster, hipsterlığımı layıkıyla yerine getirmek için,

1. her kim bana bir şey önerirse ‘ben onu çok önceden, cool olmadan önce biliyordum zaten’ demekten asla çekinmeyeceğime ve bunu diyemeyeceğim pozisyonda kişilere müstehzi gülüşler atacağıma ve dahi dudak bükeceğime

2. çok önceden beri bildiğim şey popülerleşmeye başladığında kendini çok bozduğunu her ortamda yineleyerek, istikrarlı şekilde bok atacağıma

3. kemik çerçeveli gözlüğüme asla numaralı cam taktırmayacağıma

4. (erkek hipsterlar için) 10 yıl önce olsa ülkücü bıyığı sayılacak heybetli ve uçları kıvrık bir bıyık bırakacağıma (kız hipsterlar için) kolyemden küpeme, donumdan tişörtüme her yerde bıyık figürüne yer vereceğime

5. politik meselelerde asla taraf tutmayacağıma, bu konularla hiçbir şekilde ilgilenmeyeceğime

6. joy division ve the smiths’i hiç dinlememiş olsam dahi gerekirse rihanna şarkılarının adlarını değiştirerek last.fm’de en çok dinlediğim gruplar haline getireceğime

7. kate moss, twiggy ve zooey deschanel’e tapacağıma

8. bacaklarımın içinden zor geçtiği en dar pantolonları, olabilecek en pis halde giyeceğime

9. babetten, vans’lerden ve oxford ayakkabılardan vazgeçtiğim her gün için tepeme lanetler yağmasına hazır olduğuma

10. pantolon paçalarımı 2 parmak kısa yapacağıma, mümkün olan her ortamda ayak bileklerimi (veya renkli çoraplarımı) göstermekten çekinmeyeceğime

11. mutlaka yüksek belli ve kukumun iki santim üstünde etekler giyeceğime

12. kıyafetlerimde renk uyumu olmamasına çok dikkat edeceğime

13. tüm eski kıyafetlerimi vintage diye kakalamaya çalışacağıma

14. poz verirken bacaklarımı çapraz birbirine geçireceğime

15. dijital kameralardan bir lanet gibi kaçarken holga, lomo ve fisheye makinelerimle bolca ayaklarımı çekeceğime

16. gereken her mecrada foodporr.n’a kanımın son damlasına kadar katkıda bulunacağıma

17. ınstagram’a kedi fotoğrafı yüklemeden bir gün geçirmeyeceğime

18. asmalımescit’e her fırsatta çok piyasa olduğu için bok atıp her hafta sonu arkadaşlarıma görünmeden oralarda takılacağıma

19. hayatım boyu hipster’ın hac’ı coachella’ya gidebilmek için uğraşacağıma

20. tumblr sayfamda asla kendime özgü bir şey olmamasına çok dikkat edeceğime ve reblog’dan asla şaşmayacağıma

21. lookbook.nu’da en az 10 fotoğrafım olması için ne gerekiyorsa yapacağıma

22. apple bok satsa koşarak gidip alacağıma

23. asla youtube kullanmayacağıma, vimeo’dan şaşmayacağıma

24. en az 3 renk ve model fedora şapka sahibi olacağıma

25. yandan asmalı çanta ve clutch dışında elime poşet dahi almayacağıma

26. unicorn’lara, nebula’lara, zürafalara, çiçeklere ve mutsuz kız fotoğraflarına helvetica’yla cümleler ekleyerek kimselerin anlamadığı sanatımdan hiçbir zaman vazgeçmeyeceğime

27. hipster ground zero’muz kiki’yi popüler olmaktan kanım pahasına sakınacağıma

ant içerim.

ekleme: sanılmasın ki bu yazdıklarımın hiç birini yapmıyorum, kendimi lana del rey'in yani evrensel baş hipster başkanının yardımcısı ilan ediyorum, gayet hipstercasına hareketlerim var ve çok memnunum. hipster hipsterın kurdudur.

mind eraser

2011-12-19T21:48:00.001+02:00

yazın yürümekten tabanlarımın kelime anlamıyla sızladığı günlerde saçlarım erkek traşından hallice kısalıktayken ve her şeye bir vizörden bakarken bugünleri düşünmüştüm. zaman geçtiğinde kendimi buraları gezerken hatırlayabilmeliyim demiştim. insanlık tarihinin en mühim heykelleriyle dolu bir meydanın önünde otururken, bugünlerin netliğini kafamda nasıl koruyabilirim diye düşünüyordum. akıl her şeyi bozuyor, insanları hatırlamak istediği gibi hatırlıyor. olanla olmasını istediğinin arasına filtre oluyor. çok sinir bozucu ulan. niye beni kandırıyorsun, niye yolumdan çeviriyorsun, niye tek kişi olamıyorum, niye dün karar verdiğimi bugün yapamıyorum, dün nefret ettiğimi bugün istiyorum ve niye her şeye alışıyorum? niye bu kadar zor beğeniyorum ve niye kendimi kapatıyorum? niye olmayacak şeylerin olacağına inandırıyorum kendimi?

beauty is contagious vol 2

2011-12-19T13:45:00.002+02:00

inspiration folder.

2011-12-18T23:13:00.003+02:00

the flowers you gave me are rotten but i refuse to throw them away.

2011-12-16T22:37:00.002+02:00

bu hafta şan dersi beklediğimden çok daha iyi geçti. bazen hocanın gözünde, beklediği verimin üstüne çıktığıma dair işaretler görüyorum, aynadan o şeklinde açtığım ağzıma bakıyorum, tudormi egzersizinde (ismi havalıymış gibi gelmesin, durmadan tudormi diye haykırıyoruz) tize çıkınca kendimden memnun oluyorum. geleneksel şekilde ethemefendi'den çıkıp en az şaşkınbakkal'a kadar yürüyorum her müzik dersi çıkışı ve mutlaka regina spektor dinliyorum. piyanoda çalıştığımız için sanırım, şan dersiyle ilgili kurduğum en önemli hayal bir regina spektor şarkısı söylemek. nedense çoğu zaman the flowers geliyor aklıma. halbuki beni tanısanız bunun aprés moi olmasını beklerdiniz, ben de öyle beklerdim ama değil. onun için belki de biraz rusça'mı geliştirmem gerektiği içindir. haftanın bir saatini bu kadar iple çekeceğimi hiç düşünmezdim. beni bu işe sokan petek (ki kendisi kimi zaman okur buraları, öpçükler kuzu kafaya) ne kadar büyük bir iyilik yaptığının farkında değil. belki babamın dediği gibi trt'ye girmem ama bir kez sahneye çıkıp şarkı söylemeden de bu işi bırakmayacağım o kesin.

ocak ayında daha kıdemlilerin, tünel'deki kırım kilisesi'nde konseri olacak. petek de muhtemelen bir şarkı söyleyecek. bakalım, heyecanlıyız.

the flowers'ı da bir kerecik dinleyin bence.

bir daha düşündüm de, just like the movies de olabilir.

hidden treasures

2011-12-14T23:58:00.001+02:00

az sonra amy winehouse'un yeni albümünü dinlicem, heyecanlıyım.
ölmüş birinin yeni albümünden bahsetmek de acaip gerçi de.
girl from ipanema var üstelik.

her kuşu yaptık, twitter kuşu kaldı.

2011-12-14T00:04:00.004+02:00

sosyal medya ajansları şu anda işe alımların yarısından çoğunu falan yapıyor, öyle bir triplerdeler ki öyle bir güçleri var ki zannedersin obama'nın seçim kampanyasını yönetiyor adamlar. zamanında yazılarının yorumlarında fırtınalar kopan,vay efendim seks yaptığını ima etti, ulan marilyn monroe dövmesini gösterdi diye yeri yerinden oynatan, saçma sapan insanlarla muhatap olmak zorunda kalan pucca ayşe arman'la okan bayülgen'in kankası oldu, en fenası nih.atdoğ.an twitter hesabı açtı ve bana bloga reklam almak feci ayıp geliyor hala. sosyal medya lafından tiksiniyorum, karşılığında ne diyebilirim bilmiyorum ama, şaka maka beş yıllık blogger ve üç yıllık twitter insanı olarak bence ben gerçek bir muhafazakar sosyal medya kullanıcısı oldum.

tabii ki kibar kibar internet analizleri beklemeyin benden şimdi, çemkirmeyecek olsam yazı yazar mıyım hiç. dediğim gibi tam bir internet muhafazakarıyım ve firmaların falan twitter hesapları olmasına, bu hesapların nasıl kullanılması gerektiğini anlatan web sitelerinin pıtırak gibi türemesine falan uyuz oluyorum.

"sosyal medya, markalar ve firmalar için yepyeni bir reklam mecrası oldu" mesela şu cümleyi kullanmazsak ne oluyor, nüfus müdürlüğü kimliklerimizi iptal mi ediyor nedir? reklam sensin mecra da sana girsin. salak saçma "bu mesajımızı rt'leyen otuzikibinseksenyedinci takipçimize kağıt bardak hediye edeceğiz! haydi katılın!!!" tweetleri mi dersin, facebook sayfasından müşterilerine azar kayan ekvator kafe denen aklı evvelleri mi dersin, herkes elinde tuzluk, koşuyor hıyara.

tamam biliyorum tüm dünya çapında bu iş profesyonelleşiyor, efendim ünlüler, firmalar falan bu işler için ajanslar kullanıyor falan ama ajanslara daha beş ay önce girmiş tipler çıkıp da twitter'da şöyle yazın, facebook'a bunu koymayın diye ahkam kesince diyorsun adama bak, zuckerberg buna el vermiş heralde, guru olmuş, twitter'ın kuşunu sikmiş de gelmiş buraların muhtarı bu.

burada ayrımı yapayım, hakikaten mesela yayın evleri için, ne bileyim işte dergiler için ya da sürekli bilgi akışı olabilecek kurumlar için mantıklı ve güzel, takip etmesi de zevkli hesaplar var ama allahın aşkına gözünü sevdiğim bir filme neden twitter hesabı açarsın? film ulan?! tek bir ürün, vizyona girecek, iyi kötü eleştirilecek sonra da geçecek bitecek.

renkli televizyonla kavga eden süveterli dedeler gibiyim biliyorum. dedim baştan muhafazakarım diye.

beauty is contagious

2011-12-12T23:46:00.002+02:00

fotoblok

2011-12-11T20:03:00.001+02:00

hollow

2011-12-10T22:12:00.001+02:00

sevgili günlük,

yıllarca okula gitmek için toplam milyon saatimi yollarda harcadıktan sonra, 9 buçuk dersine yetişmek için 9 yirmide direksiyon başına geçmeyi çok seviyorum. okulun giriş kapısının karşısında yolun solundaki duvara sıfır park edip sağ ön kapıdan atletik hareketlerle çıkmayı da seviyorum.

heterosiklik ve halkalı yapılar çizmeye, rengarenk dolan bu defterlerin, final zamanı bi tarafıma girmeyecekmişçesine fotoğraflarını çekip manasızca instagram'a koymaya çok alıştım. organik kimyadan nefret ettiğim zamanlarda ilaç kimyası işlerine bulaşacağımı söyleselerdi bitmeyen metro inşaatında kovalardım insanları. yine de fiyat düşüşleri bu ara yusuflandırıyor.

ipod'umda yer kalmadığı için (apple'ın köpeğiyiz) iphone'uma yüklediğim lana del rey'in blue jeans şarkısının başındaki ürkütücü ve bence bir rahip tarafından seslendirilen o cümle tüylerimi diken diken ediyor. garip olan şu ki google'da şarkının sözlerini bulamıyorum. ısrarla video games'i çıkartıyor karşıma. ama anladığım kadarıyla "our father whose heart's in heaven hallow be thy name" gibi bir şey söylüyor (hallow'u feci uydurdum). şimdi klipten baktım. yanlışsa da bir güzel insan düzeltsin olmaz mı?

-dayanamadım tekrar baktım, lord's prayer imiş, şuymuş orijinali de: "our father who art in heaven , hallowed be thy name" wiki knows it all.- güzel uydurmuşum helal bana da. incil eksperiyim heheyt!

benim her şeyi bilir ve söylediği her şeyin doğruluğundan çok emin bir tavrım var mı? ofistekiler bir kaç kez buna benzer bir şeyler söylediler, tavrım itici ve ukala oluyor galiba bazen. bunu düzeltsem fena olmaz. bazen de neşeli olmaya çalışırken çok itici olduğumu hissedebiliyorum. itici olmak istemiyorum çünkü zaten güzel bir gülümsemem yok ve hayat benim için hali hazırda zor bu yüzden. hiç gülümsemeden üzüntüden prim yapan bir insan da olmayım tamam ama neşeliyim ve herkesle iyi geçinirim tavrımdan da bıktım.

caffe nero caddebostan ne zaman gitsek mutlaka cam kenarında boş koltuğun olması sebebiyle güzelsin. ayrıca yılbaşı bardaklarınızı beğenmedim ama dark chocolate mocha rullz. yağsız sütle yaptırıp üstüne dana gibi krema koydurdum, çok sağlıklı oldu ayrıca.

bazen bir fotobloga dönüşmesini istiyorum bu sayfanın. şu blog gibi mesela. yeni takıntım. bu arada bunca teknolojinin ortasında hala beğendiğim linkleri kendi kendime 'linki pinki dipsy' başlığıyla mail atıyorum. nokia 3210 bile fazla bana. bir diğer yeni takıntım da flipboard. kendimi çok mühim bir dergi editörü falan gibi hissettiriyor. geçenlerde limonlu bahçe'nin büyük masasında oturup masadaki dekor niyetli dev tabaktan aldığım mandalinayı yerken de öyle hissetmiştim. güzel gelişmeler olacak, şimdilik sır, meraklanan varsa tabii. biz çok heyecanlıyız.

bugünler böyle. aşure var. portakallı - bademli ve biberli moser roth çikolataları var. böyle tutarsız kafanın iç sesi yazılar var.

el clasico başladı hadi bay.

hercai.

2011-12-08T15:01:00.001+02:00

gel yarim ol, posterim ol.

the one person you never really get over.

2011-12-08T00:45:00.001+02:00

mr. 'the perfect blogger' ryan o'connell'dan geliyor,

You’re not over this person probably because they could never love you back the way you wanted them to, the way you needed them to. They were a defective toy that couldn’t be fixed at the shop. This made you so angry and so sad and you tried just so damn hard and everyone knew it but it didn’t work. Not one bit. Because of this, your business with them will always seem unfinished. You couldn’t conquer them and seal the deal, which made getting any kind of closure difficult. Your closure needs to be done on your own. You have to accept that this person will never give you the answers you want them to.
It sucks to have this one person in your life that can derail you at a moment’s notice. But in a way, it feels good knowing that you could ever love someone so much. Or that’s what you tell yourself anyway. It doesn’t matter if something is true or not. The things we tell ourselves can become our truth.

bu kadar haklı olması canımı sıksa da şu yazısını -diğer bir çok yazısını olduğu gibi- çerçeveletip duvara asmak istiyorum. thought catalog kutsal bir kitaba dönüşmene çok az kaldı.

bugün günlerden

2011-12-07T23:02:00.001+02:00

çok mutluyum be dasti.

ikibinlerin o saf sevincini yaşadım bugün yine.

böylesi, temiz, olaysız, kibarcası pek güzel.

vallahi çok mutluyum dasti.

tüm fotoğraflar ntvmsnbc.com galerilerinden hile hurda yöntemleriyle temin edilmiştir.

en güzel doğumgünü

2011-12-05T23:01:00.001+02:00

hala doğum günü süprizimi hatırlayıp mutlu oluyorum, kocaman bir organiasyon yapan dodomu, cağnım fotomuhabirim, en komik şaşırma tepkilerimi kayda alan edamı, orada olan niveus, derya, mert, can, sedefbazım, numi, şahbaz. hepsini o kadar çok seviyorum ki. şanslıyım ulan!

tüm fotolar eda utku photography mamulü olup süs püs işleri iphoneography işlerini de ben kotardım işte.

video games

2011-12-05T00:08:00.001+02:00

dolmuşing

2011-12-03T22:59:00.001+02:00

geçtiğimiz çarşamba günü taksim - bostancı dolmuşunda blogumu androidli telefonundan okuyan sevgili sarışın kız, beni çok mutlu ettin, kulaklıkların vardı o yüzden sana bir şey demeye cesaret edemedim ama eğer olur da yine okursan bi yorum bırakıver olmaz mı?

bu da it.ir.af.nokta kom'un plato.nik.im bölümü gibi oldu ama artık idare edicez.

appcake!

2011-12-02T16:55:00.001+02:00

şu gezegenin en süper instagrammer'ı, itünün cefakar kollarından bana kalan nadide yadigarlardan ümitko bebeyimin instagram ve diğer iphone photography app'leri üzerinde yoğunlaşan harika blogu appcake açıldı! siz baktınız mı?

bir kere blogun ismi harika
header'ından zaten bahsetmiyorum bile.
kaldı ki bir de tamamen iphoneography üzerine olması.

ulen bu kız sizin için daha ne yapsın!
header'a tıklayalım.
üşendiyseniz buraya tıklayın.
ya da buraya.

burası da olur.

sen kim ziggy olmak kim peh.

2011-12-02T16:47:00.001+02:00

çapsız yaratık şimdi de gitmiş kendini bir halt zannedip ziggy stardust kılığına girmiş.

şuna prim veriyorsunuz kendini bir şey zannediyor ya.

üf.

Missing bellini.

2011-12-01T23:52:00.001+02:00

sinan sülün'e mektup.

2011-11-30T23:32:00.001+02:00

sevgili sinan sülün,

mavi pelikan'ı az önce tekrar okudum. belki çok iddialı olacak ama bu öyküyü yazdığınız için sizi çok sevdiğimi belirtmek istedim. 'aşk parçadır, ayrılık bütün.' cümlesini yazdığınız için bir de. hani bazı müzik grupları çok feci kült ilk albümler yapar (yabancı dostlarım debut dedikleri hani) sonrasında her ne olursa olsun gözümüzde sırf o albüm için sonsuz bir kredileri olur ya. siz de benim için öylesiniz şimdi. artık alışveriş listesi, posta gazetesi bulmacası, ilaç prospektüsü de yazsanız (ki son söylediğimin çok muhtemel olduğunu da biliyorum) hepsini okuyacağım.

sevgiler

grupiniz.

zamana yenilenler.

2011-11-29T15:36:00.001+02:00

gLeek!

2011-11-28T23:38:00.001+02:00

sevgili müzikal düşmanları, dizilerde / filmlerde söylenen şarkılara karşı alerjik olanlar ve sevgili homofobikler,

bu yazı kesinlikle size göre olmayacaktır, şimdiden başka bir siteye geçmenizi tavsiye ederim, mesela egemen bağış'ın harika esprilerini youtube'dan izleyip gününüzü güzelleştirebilirsiniz. bülent arınç da olabilir.

yaklaşık 15 dakika önce glee'nin ikinci sezonunu bitirdim. insanların müzikal dizi mi olur diye dalga geçtiği, ödül törenlerinde müzikal türüyle komedi türü aynı kategoriye konduğu için komedi olduğunu sanıp 'hiç komik değil ama' diye eleştirdiği glee benim 24. yaşımın son gününde şan dersi almaya başlamama sebep olan dizidir. ucuz amerikan romantik komedilerindeki gibi konuştuğumu biliyorum, lemme explain.

dışından hiç bir zaman bir melodi bile mırıldanmamışlarınızın bile, sabahları beyninde bir şarkı çalarak uyandığını biliyorum. ismail yk'nın facebook şarkısı olabiliyor -bir çok sabah bu 'parça' beynimde çalarak uyanıyorum ve bu sebepten psikiyatra gitmeyi düşünüyorum- ya da bambaşka bir şey.

cem yılmaz av mevsimi'nde karadeniz'lilerin yıllardır bildiği ve sevdiği bir türküyü söylüyor, türkü patlıyor, herkesin karın kaslarını hasetle izlediği kıvanç tatlıtuğ eline sazı alıyor ve bir hafta boyunca facebook'ta başka video göremiyoruz.

evet kısa keseyim, müzik önemlidir. bu yüzden de glee çok güzeldir. ben karaoke fikriyle çıldırırım, işyerinde şefim bana hediye olarak karaoke dvd'si ve mikrofon aldı daha ötesi var mı? glee ise karaokenin de ötesinde canlı olarak en sevdiğin şarkıları söyleme üstüne kurulu bir dizi. ama sadece bundan ibaret olmadığı kesin, çok ötesi var. şarkılarla ilgili kısma da gelicem ama önce diğer meseleler.

glee'yle ilgili en sevdiğim şey, klişe amerikan lise ortamındaki klişe gruplaşmaları, bullying (türkçe karşılığı zorbalık olsa da aslında orijinal terimi pek karşılamıyor) mağdurlarını, o yaşta herkesin hayatını liseden ibaret sanışını çok güzel yüze vurması. ayrıca tabii sue sylvester gibi muhteşem bir karaktere ev sahipliği yapması.

glee dışlanmakla ilgili, sevgiye açlıkla ilgili, olabilecek en uyumsuz ikililerin birbiriyle anlaşabildiklerini görebilmekle ilgili. bir lisede hayatı cehenneme dönecek olan bir gay çocuğun, bir tekerlekli sandalyeye mahkum çocuğun, etnik kökenleri yüzünden dışlanan envai çeşit çocuğun vakit geçirme ve sığınma amacıyla girdikleri bir zaman geçirgeci iken popüler sporcuların, amerikan lise klişelerinin en kusturucusu ponpon kızların saçma sapan bir şekilde gruba dahil olmasıyla baya baya bir harekete dönüşmesiyle ilgili.

-buradan sonra bazı spoiler'lar olabilir uyarmadı olmasın-

rachel berry'nin karşısına çıkan hiç bir şeyi umursamadan sadece kendine koyduğu tek hedefe ulaşmak için her şeyi ama her şeyi yapabilmesi beni acaip şaşırtıyor. insanları ezip geçmekten, kime gerekiyorsa ona yalakalık yapmaktan, aşık olduğu halde, beni yolumdan çevirecek diye aşkı reddetmekten hiç imtina etmiyor. bir yıldız olacağına inancı tam ve bu inanç nasıl hiç sarsılmadan devam edebiliyor hayret ediyor insan. tamam mükemmel bir yetenek, mükemmel bir ses ama eş zamanlı bir sinir bozuculuk da mevcut. rachel berry'yi tokatlamak istiyorum evet ama ben tokatlarken de -mümkünse celine dion ya da barbra streisand olmayan- bir şarkı söylemesini istiyorum.

kurt hummel bence bu dizideki en ama en kilit karakterdir ve bu sadece gay olması sebebiyle değil. dikkat ederseniz kurt'ün babasından başka dizide ciddi anlamda rolü ve etkisi olan başka bir glee ebeveyni göremezsiniz, kurt'ün babası oğlunun eşcinselliğini öyle güzel bir şekilde 'idare' ediyor ki (idare etmek doğru kelime olmadı, başa çıkıyor demek isterim ama o da tam doğrusu değil, handle desem ayıp olacak değil mi?) kurt babasının hasta yatağının başında i wanna hold your hand söylerken höngür höngür ağlamamı engelleyemiyorum. ayrıca her zaman dediğimiz gibi, 'all the handsome men are gay.' sbt. ayrıca prom bölümünde acımasız lise yaratıkları tarafından prom queen seçilince o sahneye çıkıp da 'eat your heart out kate middleton!' diyişi çok çok çok güzeldi.

her bir karakteri birer birer analiz edip içinizi baymayım tabii. karakterlerin pure good ya da pure evil olmayışı da çok hoşuma gidiyor. will schuester obsesif kompulsif emma'ya aşık ama bir yandan başkalarıyla kırıştırma şansı olursa hiç ikiletmiyor mesela.

karakterlerin karton olduğu, tek yönlü olduğuna dair eleştiriler var ama ben buna katılamıyorum. sırf brittany'nin santana vs. artie ikilemleri için bile dizinin senaristlerini alkışlamak gerekir bence.

santana'nın "ben herkesten nefret ediyorum diye onların da benden nefret etmesi şart mıydı?" diye ağlayışı, kurt ve blaine'i sıkıştıran karofsky'ye karşı onları koruması ama aynı zamanda elinden kötülük gelen hiç bir anda bunu sakınmaması karton karakterler konusunda haksızlık olduğunu gösteriyor bence.

tamam her gençlik dizisinde olduğu gibi burada da gruptaki herkesi sonsuz kombinasyonlar halinde sevgili yapıyorlar ama, çok sağlam kaynaklarım var, işlerin bu şekilde yürüdüğü bir sürü okul var artık. bizim zamanımızdaymış 'arkadaşımın aşkısın'lar. hatta bizim zamanımızda bile yoktu düşünürsek. tecrübeyle sabit.

diğer bir eleştirilecek nokta ise genç yaşta hamilelikler konusunda takındıkları aşırı bağnaz tavır, quinn'in hamile kaldığı zaman hiç bir şekilde kürtaj olmayı aklından bile geçirmemesi, okuldaki öğretmenler dahil bunu kimsenin teklif bile edememesi amerika'daki anti kürtaj manyaklığının göstergesi. bazen fazla ders verici bölümler olabiliyor, sizi didaktik şekilde bir şeylere yönlendirmeye çalıştıklarını hissedip soğuyabiliyorsunuz, sanırım savunacak bir tarafını bulamadığım yön de bu oluyor.

şarkılara gelirsek, nasıl sayayım bilmiyorum, son 1 ayda yüzden fazla glee şarkısı dinledim ama beni en çok sevindiren ve şaşırtanlar,

dog days are over - florence and the machine

i wanna hold your hand - the beatles

tabii ki kurt hummel'ın mükemmel yorumuyla single ladies - beyonce

beautiful - christina aguilera

the lady is a tramp - sammy davis jr

bad romance - lady gaga (ki her lady gaga şarkısını söylesinler hiç itirazım olmaz)

telephone - lady gaga

i'm a slave 4 you - britney spears

valerie - mark ronson & amy winehouse

thriller - heads will roll mash up'ı

tabii ki barbra streisand - duck sauce

bunlar ilk çırpıda aklıma gelenler sadece, şimdilik sadece isimler var ama linkleri de yenileyeceğim.

kabullenmekten başka yapabileceğim bir şey yok. sanırım glee bağımlısı oldum.

ever

2011-11-27T21:49:00.001+02:00

sürpriz.

2011-11-26T23:17:00.001+02:00

dün akşam hayatımda geçirdiğim en güzel doğumgününü organize eden, orada olan, bana mükemmel bir sürpriz yapan tüm arkadaşlarım, dostlarım, canlarım, sulu zırtlak bir oscar konuşması moduna girmek istemem ama hepinizi çok çok pek çok seviyorum. şimdiye kadar hiç sürpriz doğum günü yaşamamıştım ve nasıl mutlu olduğumu anlatamam. ayrıca sevgili dodom senden korkulur, seni küçük sinsi organizatör, bir hafta boyunca ruhum duymadan neler düzenlemişsin.

çok mutluyum be blog. insan böyle arkadaşları olduğu zaman yaşadığını ve şanslı olduğunu anlıyor. 26 çok güzel başladın, böyle devam et bebeyim.

özel not: gecenin tatlı fotoğrafçısı eda, içeri girdiğim andaki gerzek surat ifademi yakaladın biliyorum, bu işi aramızda halledelim, olayı büyük bir şantaj haline getirmene inan gerek yok, uzlaşabiliriz. ok thx kib bye.

o sırada paralel bir evrende...

2011-11-24T10:21:00.001+02:00

kaynak / source

şan şöhret.

2011-11-23T23:29:00.001+02:00

ben bugün bir şey yaptım. şan dersi almaya başladım. bir alamete bindim de denebilir. hoca (muhtemelen beni pohpohlamak için de olabilir ama) hiç ilk dersteymişiz gibi değil dedi, pilates yapmış olmamın avantaj olması da cabası. diyafram çok önemliymiş efendim, ciğer kapasitemizin tamamını kullanmak ve üst damağı kubbeleştirerek sesin akustiğini düzenlemek.

şimdilik manasız sesler çıkartmaktan ibaret derslerimizde ilerleyen günlerde regina spektor şarkıları söyleme hayallerim var. du bakalım.

not: bu girişimimin gLee ile hiçççç bir alakası bulunmamaktadır. glee'den gaza falan gelmedim, ne münasebet.

not 2: bir de hocanın duman renkli şaşı kedisi ares var. dünyanın en şaşı kedisi. benim bileğimi ısırdı ve petek'in mantosunun kürküne hallendi, neredeyse instagram'a kedi fotoğrafı koyangillerden oluyordum.

üşenmeye üşenmek

2011-11-22T17:21:00.001+02:00

spora gitmek neden bu kadar zor geliyor anlamıyorum ve gerçekten çok üzülüyorum buna yahu. birisi kafama vurup beni bayıltıp sonra spor çantamla birlikte arabaya oturtsa, kemerimi de taksa o noktadan sonrası çok kolay, çok zevkli ve çok mutluluk verici. ama işte mesele o aşamaya gelebilmek. çantamı bir gün önceden hazırlayıp kapıya kadar çıkartıyorum, o zaman bile üşenebiliyorum, ibretlik gerçekten. peki neden iş çıkışı direkt gitmiyorum, bunu sorgularsak da işe arabayla gelmek vs. serviste sabahları fosur fosur uyumak der çekilirim.

günün 10 saatini kıçımın üstünde oturup 3 saatini hamster gibi tekerlek üstünde dönerek geçirmeye mecbur eden hayat utansın ulan. bugün de gitmesem mi ne yapsam ya. of.

çığlık

2011-11-20T21:50:00.001+02:00

insan en çok sevdiklerinden mi bunalır bilmiyorum ama bu aralar çok sıkça evden çığlıklar atarak kaçasım geliyor. bunda görkem'in çoklukla dershanede olmasının da etkisi var.

gLee!

2011-11-19T23:41:00.001+02:00

gelecek program!

gLee!

çok yakında bu blogda!

the white horse conflict

2011-11-17T11:37:00.001+02:00

i wanna ride on a white horse
dedi alison

ama bundan yıllar önce, laid back demişti ki,
if you wanna ride, don't ride the white horse.

beyaz attaki keramet nedir onu da bilemedim ya neyse.

2 dakika bile geçmedi ki:

ekleme: vöhey! az önce sözlükten gördüğüm bir entry'ye göre, white horse er.oin, white pony de koka.in anlamına gelmekte imiş.

the shattered soul

2011-11-17T07:59:00.001+02:00

ağustosun sonlarına doğru, venedik'te akşam üstü. bir kanalın kenarındayız, ikimizin birer kulağında bir çift kulaklığın tekleri, çalan şarkı postcards from italy. kanala ayaklarımızı uzatıyoruz ama iki ufacık kız, su nerede biz neredeyiz. sular zaten biz venedik'teyken hiç yükselmedi bile. sessizce şarkımızı dinliyoruz, oradayız, hayalin kurduğumuz şeyin tam orta yerinde, ikinci gününde. üzgün olmaktan, hayal kırıklığına uğramaktan, direnmekten, beklemekten konuşuyoruz. insanlar değişiyor ve her zaman bu değişim iyi yönde olmuyor diye düşünüyorum. maskeleri düşünüyorum, sonuçta venedik burası, her yer maske. her ne olursa olsun güneş yüzümüzdeyken, kulaklarımızda müziğimiz varken, omuz omuza yaslanmış otururken ve şehrin tek sokak kedisi o gün kanalın karşısında kendini bize göstermişken bizim beraber atlatamayacağımız bir şey olmasa gerek diye düşünüyorum. kafamı sağa çevirdiğimde gülümsediğini görüyorum sonra o şahane gülüşlü kanal taksicisi geçiyor önümüzden. bizim kızdan gözlerini alamayarak.

gecikmiş, hem de çok gecikmiş bir 24 ekim yazısıdır bu da.

noluyor?

2011-11-16T20:45:00.001+02:00

ben çok korkmaya başladım, feysbukta, benden 10 yaş kadar küçük olan, hiç bir şekilde ortak arkadaşımın falan olmadığı, mail adresini falan da bilmediğim üst komşumuzun kızı 'people you may know' bölümünde çıktı. ben asla feysbukta evden check-in falan yapmadım, yapmam da. nasıl oluyor bu allah aşkına ya? napıyorsun feysbuk evleri mi dikizlemeye başladın napıyorsun? eskiden stalker bizdik, feysbuk bu işe aracı olurdu şimdi feysbukun kendisi stalker olmuş. korkuyorum anne.

six or seven approximately.

2011-11-16T14:20:00.001+02:00

uzatmasyon

2011-11-15T23:41:00.001+02:00

geçtiğimiz mart ayında çıldırmasyon şekilde kısacık kestirdiğim saçlarımı (ve içtim ilk sigaramııı, o papatyaaa!) şimdilerde hafiften kulak altı boylara uzatma kararı aldım. kararı almakta bir şey yok ama, çok vahim periyodlardan geçiyorum ve daha da geçeceğim.

şu aralar daha çok alman nazi subayı modelinde saçlara sahip olduğum söylenebilir. önlerini briyantinle yapıştırırsam şayet, yolda burda biyerde (aklım rakıda ciğerde) sağ elimi kaldırıp 'heil hit.ler!' diye haykırsam inanın garipsemezsiniz. ki paslanmış olsa da almanca geçmişim olduğunu da belirtmek isterim.

ayrıca sabah kalktığımda ne tarafa yatmışsam o tarafı duvar gibi dümdüz olmasına da bayılıyorum.

liseyi bitirip üniversite sınav sonuçlarını bekleyen ergen modeline biraz var daha, gerçi allahtan sakallarım çıkmıyor, oradan birazcık yırtıyorum. annelerin 'yavrum iyice papaz gibi oldun' demeyi sevdikleri saçlar hani.

sonrasında tahminen bendeniz tarzına geçiş yaparım, o yüzden elinizde doksanlar modeli kruvaze yaka deri montlarınız varsa bağışlarınız minnetle alınacaktır.

daha sonra sanırım, almancı futbolcu aşaması gelecek, en bariz örnekler olarak mustafa doğan -şu anki hali değil, futbol oynadığı yıllardaki saçları- veya mehmet topal gösterilebilir. o dönem için kendime saç lastiği ya da colman'ınki gibi bir ter bandı almayı düşünüyorum. futbol geçmişim yok ama, hiç bir zaman geç değildir öyle değil mi?

hayır ya saçlarımı tekrar kısaltmak falan istemiyorum, kim uyduruyor böyle şeyleri anlamıyorum ki!

binbeşyüz

2011-11-14T22:27:00.001+02:00

roma, ağustos 2011

kein.

2011-11-12T23:38:00.001+02:00

bazı blog yazılarında böyle sessizce durup, oturup, o sessizlikle bir şey anlatabilmeyi becerebilmek gerek.

beşiktaş çarşısına gitmek var. üst katta, dvdcilerin ve bilgisayar oyunu satan abilerin, sana abla diyen senden küçük çocukların olduğu katta dolaşmak var. bir film sipariş edip, adamlar arka tarafta filmi cd'ye çekene kadar dükkanda eğreti eğreti beklemek var, ikram edilen çayı reddetmek. ucuz kozmetik malzemeleri ve doldurma parfüm satan dükkanların vitrinleri var, küçük meydandaki kartal heykeli var. kazan var, üç kız bir masada oturup kızarmış patates ve sosis yenilen. bodrum büfe var, üst katı var. alkım'ın kapısına çıkan eski üst geçit var, üst geçitte saz çalan adam var, çorap satan adam var, kitap satan adam var.

bazen blogda susup oturan, böööyle keyifle sigarasını içen yazılar yazabilmek lazım.

shuffle

2011-11-10T22:09:00.001+02:00

bu yazı eş zamanlı olaraktan en alt çekmece isimli kıytırık tumblr'ımda da yayınlanmaktadır ve hatta oradaki ergen reblog fenomenlerinden biri sayesinde akla gelmiştir. bir zamanlar çok moda olan mimlere benzemekle birlikte kimseyi mimlememektedir. süreçte kesinlikle hiç bir şarkı atlanmamıştır, dürüstlük sıkıntısı yaşanmasındır. bu da böyle bir muhabbet olsundur, çıtır çerezlik.

haydi o zaman:

1- datarock - the pretender - eylül ayından beri süregelen datarock manyaklığımın devamı. ideal bi pelvic thrust şarkısı. i’m a pretender, at one with my avatar.

2- arcade fire - half light II (no celebration) - 2010 yılının mükemmel albümü the suburbs idi açık ara. now that you have left me here, i will never raise my voice.

3- bat for lashes - daniel - daniel’ı tarif etmeye gerek var mı? daniel, when i first saw you, i knew that you had a flame in your heart.

4- the national - all the wine - the national diskografisi indirdiğimden beri tamamına aşina olamadım şarkıların ama bu şarkının cherry tree albümünden olduğunu tahmin etmek kolay. i’m a festival, i’m a parade.

5- regina spektor - carbon monoxide - shuffle bu yazıya özel herhalde, çok insaflı. en sevdiklerimi getiriyor durmadan. carbon monoxide, soon i’ll go to sleep.

6- god is an astronaut - golden sky - bu şarkıyı muhtemelen hiç sonuna kadar dinlememişimdir. giaa çoğu zaman içimi sıkıyor. ama piyano introsu güzelmiş şimdi fark ettim ki.

7- datarock - dance! - yine bir datarock parçası ve bu tam bir spor salonu şarkısı. koşu bandında özellikle 25. dakikadan sonra çok işe yarar.

8- röyksopp - someone like me - eğer electroemo diye bir tabir olsaydı ben onların lideri olurdum ve bu şarkıyı da klanımızın marşı ilan ederdim. someone like me, with someone like you. how unlikely, too good to be true.

9- emiliana torrini - birds - let’s stay awake and listen to the dark. ah emiliana ah.

10- cults - most wanted - son dönemde indirilen albümlerden birisi daha. çocuk sesli vokal biraz sinirlerime dokunsa da kötü şarkı değil.

11- arctic monkeys - brianstorm - bir şarkı böyle başlasın canımı yesin. some want to kiss, some want to kick you. there’s not a net you couldn’t slip through. herkesle flört edip herkesin ağzına sıçtıktan sonra ortadan kaybolan adamların marşı.

12- groove armada - i won’t kneel - electroemo klanının yedek marşı. bu albüm zaten (black light) anlatılacak gibi değildi. i came for miles on a broken wheel, i came to see whether love can heal, but i won’t kneel no i won’t kneel.

13- conjure one - endless dream - bir pdd şarkısı. that strange and almost endless dream. 2007’den kalma. derin nefesler alma şarkısı. you’re falling from the world. falan bişeyler işte.

14- the xx - vcr - hala bir tane bile türkçe şarkı çıkmadı hayret bir şey. the xx’in müzik kutusu gibi başlayan harika çift vokalli şarkısı. the xx’i de değerini veremeyeceğim ortamlarda dinleyemiyorum. we live half in the daytime. we live half at night.

15- no doubt - it’s my life - nostalji ve ergenlik hafifliği şarkısı. gwen ana değil, ben ofis çalışanı değilim, her şeyin başka olma ihtimalleri hala mevcut. aslında çok neşeli ama çok da karamsar bir şarkı. it’s my life, don’t you forget!

16- alex turner- piledriver waltz - maymun sakinlemiş, soundtrackler yapar olmuş, biz de servis camından bakıp kendi kendimize çektiğimiz kliplere meze etmişiz şarkısını. i heard an unhappy ending, it sort of sounds like you leaving.

17- athena - kime ne - sonunda! athena’nın en sağlam albümü athena’dan. yasaklanmış dört bir yanımız, yol vermiyor kör duvarlar, kalmadı anlamımız, sen gidince. çok güzel be. isyanım yok can acıtana, benim derdim başka.

18- redd- seni buldum- ov. bir başladı pir başladı. ikibindokuz. ghetto. sözcükler hazır dudaklarımda.

19- the national - mr. november - hahaha şarkının ismi süper manidar. bi mr november olsun benim olsun. alligator albümü baterileri, vokalleri. gözünü kapat ve bunu bilmek çok basit. hiç çalmadı muhtemelen ama bana grey’s anatomy soundtrack’inde yer almalıymış gibi geliyor. the english are waiting and i don’t know what to do in my best clothes.

20- athena - çöküşlerdeyim - hey yavrum be. kapanış çok sağlam oldu. bu şarkıyı çalabilmek için kardeşimin bas gitarını çalasım geliyor bazen. baktım olmuyor, caydım olmuyor, aralarda kaldım bitmiyor.

holi kırayst.

2011-11-10T13:25:00.000+02:00

sol baştan sayarsak, tom hanks, tom ford, josh hamm.

şurada devamı var.

my man.

2011-11-09T23:56:00.001+02:00

düdüklü tencere ve perde fiyatları

2011-11-08T23:57:00.002+02:00

travis dear diary, what's wrong with me diye şarkı yazdığı zaman daha hipster'lık icad olunmamıştı. gerçekten 'hey fran dostum, senin olayın ne!' diyordu fran healy kendine. şimdi ben yazsam bunu ama, yürü git allahın hipster'ı gelmişsin kaç yaşına hala ergen tribi derim kendime. derim.

kişilik bölünmeleri yaşıyorum dear diary, bir arkadaş güruhum var ki güncel konuları evlenmek, ev alışverişleri, hepsi aşırı havalı şirketlerde yurtdışına gide gele çalışıyorlar, ataşehir'in havalı isimli sitelerinde falan oturuyorlar ve onlar için nişanlı olmak, olmaması acaip olacak bir şey. sağolsunlar hepsi pek pamuk, hepsini seviyorum, benim de bu meselelerle sonsuz alakasızlığımı yüzüme vurmuyorlar, ama kendimi onlar düdüklü tencere fiyatlarından bahsederken dört burunlu biz uzaylı gibi hissediyorum. düdüklü tencere fiyatlarından ya da özelliklerinden haberim olmadığı için değil, aksine hepsini de pek güzel bilirim annem sağolsun ama işte annem sağolsun. herkes kendi evini kurarken sen de 'işte biz de geçende eve yenisini aldık oradan biliyorum' diyemezsin. yani dersin de garip. bence garip. kimse garip olduğunu söylemese bile garip.

ben evlenmek istemiyorum, neden yalnızım, neden herkes nişanlı onu da sorgulamıyorum. sadece bu klişe düzene ayak uydurmaz sandığım herkes bu klişe düzeni baştan kabullenmiş zaten, benim ondan haberim olmamış. check listleri hazırmış, üniversitede eğlen, gez, dolaş, sonra birazcık işsizlikten yakın, master yap, sonra en süslüsünden bir corporate şirkette gir işe, eveet zaten bu sırada sevgilinle 5 yıldır berabersindir, sırasıyla, paris'te evlenme teklifi al, isteme merasiminde, mutfakta elinde kahve tepsisiyle çekilmiş fotoğrafını feysbuka yükle, yine evde sonsuz güzel annenle ve süper anlayışlı babanla nişan töreni yap, sonra aradan bir yaz geçsin ve evlen. evet geçmiş olsun, artık modern dünyanın tamamen onaylanabilir, hatta tse'den sertifika alabilir bir bireyisin, ah pardon bireylik o çocuksu üniversite günlerinde kaldı, artık sen bir ailesin. tebrikler.

Hepinıs

2011-11-07T23:58:00.001+02:00

olsun tabii.

2011-11-06T23:43:00.000+02:00

kalbime.

2011-11-05T23:57:00.000+02:00

ben bugünü çok sevdim. bugün aylardan sonra kanyon'a gittim, yanımda dodom vardı, yenilendiğinden beri gitmediğim kanyon starbucks'a gittik, pek güzel olmuştu, tunus, cezayir gibi kuzey afrika havası verdi bana, bölümler vardı ve perdelerle ayrılmıştı çünkü. sanki perdeyi açacaktık ve gözleri inanılmaz güzel makyajlı bir abla arap bir abiyle öpüşüyor olacaktı gibi. ama çok kalabalık olduğu için o bölümlerden birisine oturamadık ne yazık ki. o sırada mert'le konuştuk, kendisi düşünceli bir arkadaş olarak bizi behzat ç riskine karşı uyarmaktaydı, 'filmi izleyince gaza gelip birbirinize küfretmeyin, karate filmi izleyip birbirini döven çocuklar gibi.' şeklinde.

behzat ç'yi izledik, beklentilerimi gerçek dışı dozlarda yükseltmediğim için çok beğendim, iki üç göze batan nokta vardı ama behzat amirim ayrıca kendine ait yazısını hak ediyor, o yüzden o sonra. sadece şunu söyleyeyim, tam film başlamadan önce çıkan, bir gorilin 'pardon, pardon, çok afedersiniz, pardon' diye geçtiği reklam çıktığı anda önümüzden geçen amcaya baya üzüldük (!) o kadar üzüldük ki gözlerimizden yaşlar geldi.

filmden sonra utkuların eda insanı ve darth can vader insanıyla buluşmak üzere caddeye geldik, cici arkadaşları çin'e gitmiş olan ve yine gidecek olan kübra ile tanıştık, biz yanlarına gittiğimizde hepsi pür dikkat uykusuz okumaktaydılar. o kadar çok güldük ki şu an neye güldüğümüzü madde madde hatırlamasam da bir ara karnımın ağrıdığını hatırlıyorum.

son dönemlerde -işyerindeki en son eğitimde başlayan- çizim - boyama hastalığıma çare olarak can'ın verdiği ilhamla şu anda bir boyama kitabı ve 16'lık mon ami pastel boya sahibiyim! önümde pembe çatılı mor bir ev ve turuncu-kahve bir su kuyusu var. kitabın üstünde 4-6 yaş yazıyor ve görkem kitabı görünce 'senin yaşın bunların çarpımı kadar farkındasın dimi?' dedi.

ayrıca barış bıçakçı yeni romanını yayınlamış ve ismi 'sinek ısırıklarının müellifi' ve dodomla aldık ve okuyacağız ve çok mesudum. müellif de, kitap yazan veya kitap hazırlayan, bir eseri ortaya koyan ve eserin sahibi olan kimse, yazar demek imiş, kaynağım tdk.

işte böyle. az sonra da yeni bölüm grey's anatomy izleyeceğiz görkem'le.

güzel bir gün ve yüzü gülen arkadaşlarım, dostlarım.

böyle gitsin.

bir boğaz geçişi anatomisi.

2011-11-05T23:38:00.001+02:00

tüm fotolar tarafımdan çekilmiştir.

harika fish-eye efekti için leme cam'e special thanks.

bon nuit

2011-11-04T23:56:00.002+02:00

hellas

2011-11-03T23:08:00.004+02:00

sevgili yunanistan,

ben aylardan yıllardan sonra tasarruf yapıp kenara iki gıdım euro koymuşken, bok mu vardı ülkeyi batıracak sormak istiyorum. piyasaları rahat bırakın olum! bir de utanmadan para biriminizi euro'dan çıkartmak istiyormuşsunuz. arkadaşım, biliyorum fakirsiniz, zor durumdasınız, efendi gibi isteseniz, elimiz sıkışık bize biraz arka çık deseniz, o euro sizin köpeğiniz olsun can-ı gönülden bağışlarım ama böyle sinsi oyunlar yakışmıyor bilesiniz. siz böyle yaptıkça zaten o euro'lar zayi olacak ondan korkuyorum. akhilleus'un torunlarısınız evladım siz, birazcık daha özen. lütfen, rica edicem.

yorgo'ya selamlar.

mori.

2011-11-02T23:47:00.003+02:00

herkes unutmuş gibi görünüyor ama ben yasemin mori'ye çok kızgınım. hala yeni bir albüm yapmadığı için.

yeni kalsın yeniler.

hail

2011-11-02T23:40:00.003+02:00

bugün masada duran kum saatini geniş daireler halinde çevirerek; azalan kum akışına bakın zamanı büküyorum derken gerçekten çok sıkılmıştım. öyle böyle değil gerçekten çok sıkılmıştım.

bu bayram tatili için madrid'e gitmeyi hayal ediyordum bir kaç ay önce, zeynep beni misafir etmeyi istiyordu, ben onu görmeyi daha da çok istiyordum ama olmadı; uçak biletleri ucuzken alacak param yoktu, param olduğunda da fiyatlar uçtu gitti alamadım. şu anda halen geçerli olan bir adet multipass schengen vizem var. ama kullanmıyorum. behzat ç'yi aylardır bekliyordum vizyona girsin diye ama gidecek kimsem yok gitmiyorum.

benimle ilgili en büyük sorun bu işte. harekete geçiş yok. yalnız kalmaktan gocunduğumdan değil, kayda değer bir süredir yalnızım ama kendime verdiğim sözleri tutmuyorum.

bir de utanmadan böyle sıkıcı sıkıcı yazılar yazıyorum. bu durumu nasıl çözebileceğime dair de en ufak bir fikrim yok.

Mayhem

2011-11-01T23:52:00.001+02:00

Kasım ayının her günü bir post hak ediyor dedim. Bu ara daha çok mail yazsam da sözüm söz. Buralardayım.

i don't know what i can save you from.

2011-10-30T01:20:00.001+03:00

tam şu anda six feet under izlerken -ki yarısı sansürlenmiş haliyle cnbc-e'de yıllar önce izlediğim bir bölüm olan 2x09- brenda'nın evde nate'e yemek hazırlarken köşede duran eski moda koca müzik setinde kings of convenience çalmaya başladı. i don't know what i can save you from.

çok uzun zamandır KoC'den uzak duruyordum kimi sebeplerle, bir anda çok alakasız bir yerde çok sevdiğim birini görmüş gibi oldum.

bunun not edilmeye değer bir an olduğunu düşündüm.

eh.

burası da bunun için diye düşünüyorum.

böyle.

ignition

2011-10-29T22:37:00.002+03:00

ahir: sonra, en sonra, sonunda*

2011-10-29T22:31:00.000+03:00

hangi zamandayız söyleyeyim size, her şeyin çok görüldüğü zamanlardayız. her şeyin abartıldığı, herkesin kötü niyetli, her şeyin şüpheli olduğu zamanlardayız. herkesin diken üstünde olduğu. hiç bir şeyin samimi olmadığı. samimi arkadaşlarınızla görüşünce mutluluktan gözlerinizin dolduğu zamanlardayız. bir insanın sizi neden seveceğini durup da düşündüğümüz zamanlarda. mutlu olmaya utanılan zamanlardayız. yaşadığın toprakları sevmenin suç, saygı duyulması gerekenlere saygı duymanın, anmak istediklerimizi anmanın faşistlik olduğu zamanlardayız.

derler ya, ahir zamanlar bunlar diye. ben diyemem, berbat zamanlar bunlar. batamadığımız, çıkamadığımız, pisliğe saplanıp kaldığımız zamanlar.

bir keresinde elimi cama kıstırmıştım, camı açamıyordum, elimi çekip çıkaramıyordum, o parmak kopsa da oradan çıkamıyordu, o acıyı ve çaresizliği getiriyorum bu ara aklıma sıkça.

cumhuriyetimizin 88. yılı kutlu olsun. bu ülkeye iyi niyetini, bencillikten uzak emeğini sarf etmiş herkese teşekkürler, ölmüş olanlar da nur içinde yatsın.

*tdk.gov.tr büyük türkçe sözlüğü

Yorgan

2011-10-26T23:10:00.001+03:00

Bu ara en çok buna gülüyorum.

magazin günlükleri

2011-10-23T23:55:00.003+03:00

bugün tarkan'a çok fazla bir sevgi duydum, normalde tarkan seven bir insan değilimdir aslında. izlediğim magazin programı tarkan'ın diğer şarkıcılarla yaptığı düetlerin bir listesini çıkartmıştı ve bu şarkıların tümünü, evet tümünü bildiğimi fark ettim. ben aslında tarkan'ı takdir ediyordum, başka insanların gazına gelip onu sevmediğim sanrısını yaşadığım dönemler olmuyor değildi evet ama tarkan müzik dünyasında çok fazla emeği olan bir insandı, her zaman bir duruşu vardı ve gerizekalı çevre bakanını harika bir şekilde göt etmişti. bunların hepsini fark etmek ve kabullenmek içimde bir ferahlamaya yol açtı.

sonra bengü denen şarkıcı kızcağızın spor salonunda geçirdiği bir günü görüntüleyen bölüme geçildi, bu kızcağız simsiyah bir atlet ve uzun tayt giymişti, ama koşu bandında durmadan atletinin popo kısmını çekiştiriyordu. eliyle durmadan poposunu kapatmaya çalışıyordu, yerde bacaklarını esnetirken de bağdaş kurar gibi açtığı bacaklarının üstüne spor hocası havlu örtmüştü. bu ikilem beni çok üzdü. seksi klipler çekiyordu, über dekolte kıyafetlerle konserler veriyordu ama hala kenar mahalle genç kızının içine badi giyerek giydiği düşük belli kotun endişesini taşıyordu.

ben de kendimi fazla üzüntülü gündemden uzak tutmanın yolunu bulmuştum. kendimi mutsuzluklara karşı korumak üzere yeni kalkanım buydu.

önyargılarım ve şablonlarım, sizi seviyorum.

2011-10-22T22:23:00.002+03:00

hani şu dudaklarını şişirip hiç durmadan kendi fotoğraflarını çeken, v yaka tişörtlerle skinny jean altı toms giyen, twitter'ı msn gibi kullanan, style.com'da yayınlanan her fotoyu ve advertorial'ları koyarak bloggerlık yaptığını iddia eden, instagram hesabında adonisinin olması gereken yerlerin fotoğraflarını yayınlayan, cinsel eğilimi hakkında her gün farklı bir tahminde bulunduğunuz, müzik zevki sadece rihanna ve lady gaga'dan oluşan, özel bir üniversitede hiç bir şekilde derse gitmeden işletme ya da iktisat eğitimi alan, bir şekilde tüm (so called) moda veya PR organizasyonlarına davetli olarak katılan yeni jenerasyonun erkek çocukları var ya,

onlar beni feci korkutuyor. ama siz bana bakmayın ben bryan boy'dan da feci şekilde korkuyorum.

kutsal olan ölmek değil.

2011-10-20T17:40:00.002+03:00

eskiden empatiye ve teselliye inanıyordum. sevdiğim bir insanı bir şey içinüzülürken rahat bırakmaz, türlü çeşit laf salatalarıyla teselli etmeyeçalışırdım. kendimi onun yerine koyarak doğru şeyleri söylemeyi başarırımzannederdim. insanları sıkboğaz etmekten başka hiçbir şeye yaramadığını tamolarak ne zaman keşfettim hatırlamıyorum.

hala da üzülen bir insanı biraz kendi haline bırakmak için kendimizorluyorum. sanki yanında olduğumu hissettirmem için mütemadiyen konuşmamgerekiyormuş gibi geliyor, kendimi frenlemeye çalışıyorum sonra. birininyanında olduğunu ona hissettirmenin daha nazik, daha az burun sokan yolları davar. sessizce yanında oturmak gibi mesela, elinden tutmak gibi. ağlıyorsa, “iyimisin canım?” diye gerzekçe sormamak gibi.

ben hiç anne olmadım, ben bir insanın gözümün önünde yoktan, benden varolupda büyüyüp başka bir karakter, başka bir neşe kaynağı oluşunu izlemedim. birevlat kaybetmek ne demek bilemem, acınızı paylaşıyorum diyemem evladınıkaybedenlere.

ben, 19 yaşını 5 ay sonra dolduracak kardeşimin askere gideceği günleridüşünerek şimdiden kabuslar görüyorum, ne haddime düşmüş evladını bir hiç içinkaybetmiş anneye, eşini sebebini bilmediği bir kan davasında kaybetmiş bir eşeteselli vermek.

ağzından köpükler saçmak kolay, her türk asker doğar diye haykırmak, asın,kesin, hepsini yakın demek kolay. yakmakla bitmez, bitseydi hitler’e tapıyorolurdu şimdi tüm dünya. hepimiz oturduğumuz yerden ahkam kesiyoruz. neyapacağız bilmiyoruz, ne yapmak lazım akıl sır erdiremiyoruz. bir şeyleryapabilecekler, kimse bana fikir vermedi, olayları basın körükledi diyipçıkıyor işin içinden.

sessiz kalmak gerekiyordu, susup dinlemek gerekiyordu. ama o kadar çok ses,o kadar çok küfür gelmeye başladı ki, içime sinmedi. susan umursamıyorzannediliyor ya en çok da ona bozuluyorum.

ölümle kutsallık olmaz, yaşayarak, didinerek, üreterek kutsallık olur.

herkese metanet diliyorum. allah acıları dayanma gücüyle birlikte verir deranneannem, ki benim anneannem çok şey bilir.

tipografi istanbul

2011-10-18T17:51:00.002+03:00

bunu gördünüz mü? pek güzel bence.

hindukbiri'nin feysbukundan çaldım.

tıklayın büyüsün.

serenity

2011-10-17T23:48:00.001+03:00

amen!

mutluay.

2011-10-16T23:41:00.003+03:00

bugün iki kere tamamen sebepsiz yere kadıköy'e gittim. spora ise gitmedim. tamamen anlamsız yere the oc ilk sezonu izlemeye başladım. aslında elimin altında hazır duran house'u izlesem daha mantıklıydı. patent dersini bıraktım, metabolizma ve stabiliteyi alıyorum yerine. hocaya mail attım ama itiraz etmez herhalde.

şu anda midnight in paris'i indiriyorum, the beginners'ı da indirmek istedim ama torrent bulma sitelerinin kafasını karıştıran bir isim the beginners. the beginners movie, the beginners - ewan mc gregor falan diye aratmaya da mecalim kalmadı. bugünkü maçta uzun zaman sonra, bursa golü attıktan sonra, bu maçı kazanacağımızdan emin şekilde bekledim. baros gol attı, doya doya höykürdüm gol diye.

dün akşam ise figo, sedefbaz, şahbaz ve ben kare ası oluşturup kapanana kadar happy moon's'u işgal ettik. happy moon's'un sahibinin soyadının mutluay olduğuna emin olduğumu söylemiş miydim?? şahbaz'ın audrey'li şemsiyesi ve figo'nun kalite arayışları peh şahaneydi.

bazı kızlar pek beybigörl canım.

Korkma ben varım diyecek kimsem yok.

2011-10-14T23:25:00.001+03:00

Ev buz gibi, battaniyem bok rengi, 20 sayfa okunması gereken sıkıcı pazarlama makalesi öylece sehpada duruyor, ananaslı puding yemek istiyorum ama karnım ağrıyor, çok uykum var ama evde misafir var, nerdeyse 10 yıldır tanıdığım bi fıstık tvdeki dizide oynuyor, bir cuma akşamından o denli uzağım ki bu kadar olur.

Sanırım asla bir murat menteş romanı kahramanı olamayacağım.

boşluk

2011-10-14T00:03:00.002+03:00

bazen böyle, internette milyarlarca benzeri olan, insanların aptallığı ve dar görüşlülüğüyle ilgili giydirici yazılar yazasım geliyor, sonra enerjimi buna harcayamam diyip vazgeçiyorum sonra da o enerjiyle kalkıp gidip desperate houswives'ın çakmasına tam 35 dakika boyunca tahammül ediyorum. bakma aslında ben de dayaklığım.

bir de, farkındalık çok acaip bir şey, önceden bambaşka zannettiğim şeyleri şimdi aslını astarını bilince acaip gözüme çarpmaya başladı.

kısmet. şimdi de ios5 insin de ayfonuma can gelsin kan gelsin diye bekliyorum.

not: kasım ayıyla birlikte her gün bir post disiplinine geri dönmeyi hayal ediyorum, bakalım olacak mı.

traumatic childhood

2011-10-11T16:51:00.001+03:00

eda ile 'kumlu bilgisayarlar ve pembe inekler' yazısını konuşurken ve kaçınılmaz olarak çocukluk travmalarımızdan bahsederken az önce aklıma geldi, çok ukala ve bilmiş bir küçük kız olarak en büyük iki kompleksim koca yanaklarım ve fotoğraflarda hep gözü kapalı çıkmam üzerineydi. ama bunlara da kendimce çözümler geliştirmeyi ihmal etmemiştim tabii ki.

yanaklarımın bir bulldog misali kocaman oluşundan nefret ederdim, herkes aman da pek tatlı diye yanaklarımı sıkmaya bayılsa da o semsert yanaklar sıkıştırılınca öyle acırdı ki! eh karşındaki suratına tabak gibi sırıtırken ‘canımı acıttın beee!’ demeyi de gururuma yediremeyeceğime göre. evet işte çözüm: birileriyle yeni tanışıyorsam, annemin arkadaşlarıyla buluşuyorsam veya akraba ziyaretine gitmişsek yanaklarımın içlerini ısırarak dışarıya doğru taşmalarını önlediğimden emindim ve bu yöntemi sıklıkla kullanırdım. devasa bir zeka küpüymüşüm öyle değil mi? hemen karar vermeyelim, ikinci çözümü de bi anlatayım.

daha dijital fotoğrafın esamesinin okunmadığı zamanlarda ne zaman hevesle tatil fotoğraflarımızı bastırsak yarısından çoğunda gözlerim kapalı çıkardı. bayan zeki olarak buna da çözümümü şu şekilde oluşturmuş idim; eğer normal açıklıkta gözlerim kapalı çıkıyorsa, aşırı açtığımda normal çıkması işten bile değildi! bir süre sonra tüm fotoğraflarda gözlerini patlatarak poz veren kızının bir sorunu olup olmadığı endişesine kapılan annem durumu sorduğunda büyük bir gururla ona da anlatmıştım. tepkisini ise hatırlamıyorum, hıh!

sucker punch

2011-10-09T23:53:00.001+03:00

çok sevdiğim canımın içi kalp kalp kalp arkadaşım (bu yıkama yağlamanın sebebini az sonra anlayacaksınız) utkulardaneda'nın azimli tavsiyesi ve her gün sormak yöntemiyle beni istikrarlı bir şekilde denetlemesi sonucunda izlediğim sucker punch az önce sona erdi (bak bak bak cümleye bak). izlemeden önce konusuna dair hiç ama hiç bir fikrimin olmadığı film için nedense kendi kendime müzikal olduğuna karar vermişim. bir de her nasılsa scarlett johansson ve jessica biel'in oynadığını zannediyordum (okuyucuların götüyle gülmeleri için 30 saniyelik ara).

öncelikle filmi özetlersek, 16 yaşında bir ergen erkek olsaydım bu film hayatımın filmiydi çok net. mini etekli dolgun dudaklı kızlar, platin sarısı saçlarını iki yandan kuyruk yapan babydoll, devasa silahlar, zombi naziler, ejderhalar, uçaklar, zeplinler falan derken 110 dakikanın sonunda tatminkar bir şekilde ortamı terk edebilir genç kardeşlerimiz. peki bu kötü bir şey mi? kesinlikle hayır.

biz küçükken ay savaşçıları diye biz çizgi film vardı, daha doğrusu animeydi sanırım ama biz animenin ne olduğunu anlayacak yaşta değildik. japonlara karşı önyargımdan olsa gerek, uzakdoğu'dan gelen hiç bir kültür nesnesi ilgimi çekemediğinden dolayı animeler konusunda da zır cahilim.

neyse, ne diyordum hah burdaki savaşçı, kılıçlı kızlar muhabbeti ay savaşçılarını hatırlattı bana. sanırım animeleri anımsatmasını film ekibi de istemiş olsa gerek.

onun dışında, ejderhalar da yerdeniz serisini temsilen oradaydı gibi.

bir de şu havaya zıplayıp, yere paralel hale gelip bacaklarını açarak mermiden / bombadan / alevden / ejderhadan kaçma hareketinin artık modası geçse, vatka gibi, kolormatik gözlük gibi güldüğümüz bir şey olsa olmaz mı? bir tek ben miyim böyle düşünen?? (allahım eda beni öldürecek.)

bir de itiraf etmeliyim ki jon hamm'e konsantre olmaktan bir bok anlamadım ben. onun o harika suratına bakarken striptiz kulübünün mü yoksa akıl hastanesinin mi hayal ürünü olduğunu bi türlü çözemedim. ayrıca bence orada madame gorski varken o kızların hepsi kibariye'nin annesi yani kimse kusura bakmasın. o blondie dedikleri esmer kızceğiz de zaten disney club küçüklerinden değil miydi? ayrıca blue nickname'li zorba kulüp sahibi herif de kavak yelleri'nin efe'sine benziyordu çok pis.

neyse, diyeceğim odur ki, edacığıma o güzeller güzeli melek prenses babydoll arkadaşıma çook çok teşekkür ediyorum. ama ben bu filmi almasam da olurmuş, en azından alana mani olmazmışım.

overanalyze.

2011-10-09T21:10:00.004+03:00

cuma akşam şifayı kaptım, cumartesi gündüz iki kere şahane şekilde yola paralel arabamı park etmeyi başardım, sonra bir güzel haydari yaptım, sonra kalktım ikisi evli olmak üzere tamı tamına beş çiftten oluşan (+ benimle birlikte 2 bekar) güzide arkadaş grubumla rakı meze yaptım, yükse dozda evlenme muhabbetine maruz kaldım, o sırada zaten burnumdan hiç bir şekilde hava geçmediği için bir türlü sarhoş olamadım (elveda meyhaneci sendromu, gülş ç, 2011) sonra neden evlenme konularıyla hiç bir şekilde alakam olmadığını sorguladım, sonra ben herhalde olgunlaşmadım o kadar dedim, sonra da armut muyum lan olgunlaşayım diye kendime atar yaptım. bu sırada eve gelmiş, kanepede julie and julia izliyordum ya da izlediğimi sanıyordum, uyumuşum. boynumun tutulmasıyla uyandığımda saat üçü çeyrek geçiyordu, kalktım yatağıma gittim, üstelik arada makyajımı bile sildim. pazar sabah olduğunda daha da korkunç şekilde hapşırıyordum (ya da hapşuruyordum, o kısmından emin değilim) bir de ateşim yükselmişti. 2001, 2006, 2009 yıllarında oynanmış azerbaycan - türkiye maçlarını izledim, 2006 milli takım kadrosuna ne kadar yabancı olduğumu fark ettim, her maç için o gün ne yaptığımı hatırlamaya çalıştım, hakan şükür'ün azerbaycan'a şahane kafa golü atarken ileride bir gün ak.p'li olacağından haberi var mıydı onu sorguladım. sonra olcan adın'ın en güzel 10 golünü izledim. birini beşiktaşa, ikisini fenerbahçeye atmış olması ve galatasaray'ın bu golleri yiyen takımlardan biri olmaması beni memnun etti. olcan adın'dan gol yemişsek bile bu onun vasat gollerinden birisiydi. bu golleri izlemekten zevk aldığım için, saçlarım kısa olduğu için** yalnız olabilir miydim? şablonların dışında kalmak isterken ve nispeten bunu başarırken kendimi bile bile ateşe atmış olabilir miydim? ya da durumum neden ateşe atılmışlık olarak kabul ediliyordu? benim dolma parmaklarımda bir tek taş olması gibi bir isteğim yoktu ve sanırım beni içten içe bi gariplik olduğuna inandıran da buydu. ben neden o tek taşla ilgilenmiyordum? neden pottermore'da iksir yapmak daha çok ilgimi çekiyordu? neden evlenmekten anladığım aralık 2012'de bitecek olan sitedeki kendi evime taşınmaktan ibaretti?

sonuçta bildiğim ve emin olduğum tek şey olcan adın'la cenk tosun'un acaip etkili bir ikili olduğuydu. milli takıma neden çağırılmadıklarını ise hala anlamıyordum.

**erdem: kızım uzat şu saçlarını artık, yeter böyle rihanna gibi, gülşen: e ama rihanna'ya bayılıyorsunuz, ben niye uzatıyormuşum? erdem: e ama o rihanna. hem chris brown'la takıldığı sürece artık bayılmıyorum.

anti pioneer.

2011-10-06T22:54:00.003+03:00

her saat bir buçuktan iki albüm etti bile. biri türk pop birisi şöyle afilli indie bir şeyler, mgmt falan. ya da uzun bir 8tracks mix'i olsun hadi.

her gün bir kahvaltı sandviçi, yanında kahvesiyle. ya da gidiş dönüş bir servis seyahati. ya da yataktan bir kez kazınma. ya da işyerinin yemek listesi takviminde bir kutucuk. ya da spora gitmediğin bir günün daha vicdan azabı. şarj ettiğin telefonun. thought catalog'dan okunacak yazıların listesi.

her hafta izlediğin ağdalı dizinin bir bölümü. bir dark and twisted meredith bakışı ya da bir jackson avery öpüşmesi. goodreads'te okundu diye işaretlediğin bir roman daha. uykusuz'un bir sayısı, kenarları didik didik işlenmiş bir umut sarıkaya köşesi. takımının kazandığı üç puan, fikstürde kazasız belasız geçilmiş bir deplasman daha.

her ay boşalan banka hesabın. yerine gelen dört rakamlı maaşın, bilgisayar ekranında bir süre izlediğin rakamla eline hiç para değmeden ödediğin borçların. bu ay bu kadar şişirmeyeceğim dediğin ekstren. o kızla o kadar mesajlaşmak zorunda mıydım dediğin telefon faturan. yenilenen internet paketin. kitapçıdan satın aldığın kalın, parlak dergin. bir keresinde üye olduğun bir daha da alaka göstermediğin siteden gelen, okumadan sildiğin monthly newsletter'ın.

her mevsim kendine koyduğun daha çok gezme hedefin. bu sefer gerekirse ücretsiz izin alacağım ulan hırsın. bir türlü ayak uyduramadığın sıcaklar / soğuklar / yağmurlar. sandaletle çıkıp üşüttüğün böbreklerin. mevsim geçişi diyip de umursamadığın dökülen saçların. yılda dört kez çıkan o müthiş entelektüel edebiyat dergisinin yeni sayısı. erken tatil fırsatları. taksitleri daha yeni biten salondaki kanepenin kenarı sökülen döşeme kumaşı.

her yıl sol gözünün kenarındaki minik kaz ayağında bir çizgi daha. en sevdiğin grubun eski solistinin yeni ve saçma sapan şeyler yaptığı albümü. her yıl son dakikada telefonuna gelen, 'canım çok istiyordum gelmeyi ama son anda halamın eniştesi cinsiyet değiştirme ameliyatına girdi o yüzden doğum gününe gelemiyorum' mesajı. her yıl acaba bu yıl terfi alacak mıyım merakı. her yıl, bırakıcam ulan bu işleri, güneyde bir çiftlik açıcam atarları. oscar aday aday aday adayı olan türk filmine yapılan haksızlık. bu bikini geçen sene çok güzel duruyordu ama klordan küçülmüş herhalde, her yıl.

her ömür paralel bir evrende ben her istediğimi başarmışımdır değil mi temennisi.

Pastanedendir.

2011-10-05T23:58:00.001+03:00

Mahalle bugün vanilya kokuyordu.

bi tutarsızlık bi bişiy.

2011-10-02T23:55:00.001+03:00

bugünlerde yazıp yazıp taslaklara atıyorum, yazdığım her şey gözüme feci derecede çirkin geliyor, konusunu sevsem kendi yazma tarzımdan soğuyorum, yazının kendisi güzelse çok fuzuli bunu yayınlamaya insan utanır diyorum, blogumu boşlamış gibi dursam da aslında durmadan aklımda yazmakla ilgili şeyler var ve sanırım kendi kendimin bu kadar üstüne geldiğim için de adam gibi bir şeyler çıkartamıyorum.

bir sarkaca bindim gidip gidip geliyorum bir zamandır zaten.

insan kendi içini bu denli sıkmamalı gibi geliyor ama bilemedim.

hayırlısı olsun.

mesela bana kalsa, bunun da yayınlanması çok gereksiz ama artık bu kadarcık da müsadem olsun.

Velociraptor.

2011-09-28T23:03:00.001+03:00

Sabah servis trafiği bypass etmek için ara yollara girince bir buçuk seneye (bi aksilik çikmaz da süreç uzamazsa) taşınacağım evimin pek yakınından geçtik. O heyula gibi inşaatı görmek bile nasıl hoşuma gidiyor anlatamam. Ikea kataloğu da geldi ya yeni daydreaming konum bu. Koltuklarım ne renk olacak, orta sehpa cam mı olsa ahşap mı. İnşallah pembe otobüsteki taifenin demir'i bekleyişine benzemez benim bekleyişim de.

punk-kur

2011-09-27T11:37:00.003+03:00

me: tam şu anda

eksende çalan

muse şarkısını

AŞŞŞŞIRI

severim ben

hysteria

Sent at 11:26AM on Tuesday

Eda: kaçırdım yeaa tüh

me: ossun kısfmet

Eda: bah ben bunu daseviyorum

me: feist bu dimi

Eda: sen söylemiştinbana

Eda: feist mi

evet =)

HEHEHEH

severim işte kısacası.

me: how come younever go there =)

feist kraliçe ya

regina spektor 1 numaraysa

feist 2 dir

eskiden punk söylermiş feist

sonra ses telleri hasar görmüş

Eda: aa

me: tarz değiştirmiş

ivit

Eda: hadi caııım

me: reference:last.fm

Eda: emekli olmuş

punk'tan emekli

me: ahahah evet

bağkur gibi

punk sandığından

3 aylığı varmış

Eda: BAHAHAHAH

şimdi ben yemeğe

babay

me: oy

afiyet

ben de bloga ifşa ediciğim bizi

8tracks kalp

2011-09-27T00:43:00.001+03:00

size sekiz şarkılık bi kaset çektim güzeller, dinleyesiniz gelirse buradan buyrunuz

bir gün bir roman yazarsam, ismi bu olacak.

2011-09-25T23:32:00.001+03:00

yakup 2, beyoğlu, 23.09.2011

az geze.nler kul.übü

2011-09-25T22:42:00.003+03:00

uyarı: bu yazı bolca yakınma, kıskançlık, haset ve çemkirme içerecektir. temiz kalpli hümanistler (ki hala böyle insan kaldı mı bilmiyorum) üzüleceklerse okumayabilirler.

tam bir ay önce bugün roma'daydık. dodo'yla her akşam odaya girince bütün paramızı, fişlerimizi yatağın üstüne serip metro için verdiğimiz 1 euroya kadar hepsini defterimize yazıyorduk. bunun güzel bir alışkanlık olması bir yana, ailelerimizin bize desteği olmasa gerçeğe dönüşen hayallerimizin seyahati uzun bir süre daha hayal olarak kalabilirdi ve biz ailelerimize karşı yüzümüzü kara çıkartmamak için harcadığımız her kuruşun peşine düşmek durumundaydık.

nereye geleceğim buradan, çok geze.nler kulü.bü diye bir olay var, duymuşsunuzdur, açıp bakmaya içim kıyıldığı için linkini de vermiyorum, google'layıverin. ben normalde öyle haset bir insan olmamaya çok önem veririm, dikkat ederim ama bu grubu feci derecede kıskanıyorum ve hatta kimi zamanlar sinirleniyorum.

bu grup çeşitli blogger'lara yurt dışında şehir şehir gezmeleri için uçak biletlerini ve cep harçlıklarını veren peg.as.us tarafından destekleniyor ve bu insanların yapması gereken tek şey envai çeşit şehir gezip zahmet olup ellerine yapışmazsa fotoğraflar çekmek ve bunlar için detaylı bir gezi yazısı, bilgilendirici adam akıllı iki satır bile yazmadan sadece siteye koymak. başka da hiç bir dertleri yok.

ben belki de haddim değil ama bu duruma çıldırıyorum işte. benim 1 haftalık gezimin bedeli iki ayı yarım maaşla ayı bitirmek, bir şey satın alacakken üç kere daha düşünmek ama bu insanlar öylece geziyor. nasıl oluyor? gruptakilerden birini çok yakın bir arkadaşım aracılığıyla tanıyorum, bir kere karşılaşmışlığımız da var hatta, bu insanlar öyle başka dünyalardan falan da değil yani. hayatlarını onların ufkunu açması gereken bir aktiviteyle geçiriyorlar ve bence onun da hakkını yeterince vermiyorlar.

bu hissiyatlarımda haklı olduğumu bilmeme rağmen çekemezlik yapan çirkef bi insan gibi hissediyorum kendimi. beni mutsuz ediyorlar. ben hayallerimdeki gibi seyahat edebilmek için borca girmek zorundayken benden bir üstünlüğü olmayan (fırsatları değerlendirmeyi bilmeleri sana üstünlükleri olabilir mi sayın kocakafa gülş?) insanların bunu bu kadar kolay elde etmeleri çok canımı sıkıyor.

tamam, biliyorum, kötüyüm, sıkıcıyım ve kıskancım. bu aralar olabildiğim şeyler sadece bunlar yapacak bir şey yok.